Blindiaan (32) – Ee-vieze-rare-wat?
avatar

Vervolg Column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Een langere versie van dit blog verscheen hier eerder onder bijna dezelfde titel.evisceratie

Evisceratie

Mijn blinde oog moet eruit. Ik ben vele behandelingen verder, en de dag die je dacht dat nooit zou komen, komt toch: ergens dit najaar krijg ik een evisceratie. Een ee-vieze-rare-wat?

Een evisceratie is een vriendelijk woord voor een oogverwijderingsoperatie. De oogbol blijft intact, de iris wordt weggesneden en via die opening wordt de oogbol leeggehaald, waarna er een kunststofballetje in wordt gedaan voor de nodige opvulling. Het oog wordt dichtgenaaid en wat er dan overblijft ziet er net zo uit als de binnenkant van je wang.

Gruwelijk.

Afschuwelijk.

Ik krijg een zombie-oog.

Ee-vieze-rare-wat?

Ik snap dat het niet anders kan, maar het gaat hier wel om een oog! Dat zit midden in je gezicht. Een oog verliezen, als metafoor voor de spiegels van je ziel, is jezelf kwijtraken, of in ieder geval de angst daarvoor.

Het was de afgelopen 3,5 jaar niet de bedoeling dat ik op weg ging naar een nep-oog, wat een leugenachtig alternatief is voor mijn eigen oorspronkelijke oog.

Ik voel me kwaad, verdrietig, wrokkig, en eenzaam.

Zombie-oog

Lees verder

Gedenk te sterven (Memento Mori)
avatar

Gedenk te sterven

Memento Mori

De donkere dagen voor kerst zijn niet bepaald de dagen van Carpe Diem (pluk de dag), eerder van Memento Mori (gedenk te sterven). Ik heb weinig herinneringen aan de lessen geschiedenis op de middelbare school, ik weet nog wel dat het Memento Mori van de Middeleeuwen werd gevolgd door het Carpe Diem van de Renaissance (wedergeboorte).

De dag voor kerst is een soort gedwongen Memento Mori voor mij. Het is de dag dat mijn vader verjaarde. In 1929 kwam hij als kerstcadeau ter wereld.

Volgens zijn moeder zou hij altijd ‘un oenstrante kringe bluuven’[1].

Kerkhof

Deze week stond ik voor het ieniemienie-grafje van mijn vader. Niet dat mijn vader zo klein was, hij had een normaal postuur, maar hij is gecremeerd en daarna is de urn met zijn as erin begraven. Daarvoor heb je geen normaal graf nodig. Een postzegelgraf van een bij een meter volstaat.

Ik stond daar en dacht:

Je kunt beter verstrooid zijn dan worden.

Dit geeft wel ongeveer het niveau van mijn gevoelens weer als ik op het kerkhof ben. Ik vind er helemaal niks en dientengevolge vind ik een bezoek eraan een bezoeking.

Tweejaarlijks

Lees verder

Blindiaan (31) – Oxycodon
avatar

Vervolg Column Blindiaan voor Vereniging oog-in-oog

Dit verhaal is hier eerder verschenen onder bijna dezelfde titel.

oxycodon pijnverslavend

Enige tijd geleden stond er een artikel in De Volkskrant over de toename van het gebruik van de sterke pijnstiller oxycodon in Nederland. De kop van het artikel luidde:

“De dokter als dealer: ‘In Nederland is allang sprake van een stille opioïde-epidemie’.

Steeds vaker worden in Nederland zware pijnstillers voorgeschreven, hoewel uit de VS bekend is dat ze te vergelijken zijn met heroïne. De Volkskrant sprak met vier patiënten die verslaafd raakten. ‘Als mijn vrouw de oxycodon niet had verstopt, was ik zo weer begonnen.’”

Herkenning

‘Hej!’, dacht ik op zijn Zweeds, ‘dat middel heb ik ook geslikt na de tweede retinale-cryopexiebehandeling.’ En ik slikte nog een variant erop: oxycontin. Daarnaast óók nog naproxen, waarvoor je een maagbeschermer moet slikken, en een dagelijks vloertje van paracetamol.

In de periode na de tweede cryopexie slikte ik 28 pillen per dag. Dat duurde niet maar een paar dagen, dat duurde bijna twee maanden en na die periode was ik weliswaar aan het afbouwen, maar was ik nog niet pijnstillervrij.

Als ik het artikel mag geloven, was ik tegen die tijd al dik verslaafd aan de opioïde middelen die ik in grote hoeveelheden naar binnen werkte.

Waarom voorgeschreven?

Lees verder

Op díe fiets
avatar

Fiets

Randonneur

Mijn oude randonneur is toe aan vervanging.

Ik kocht hem toen ik zwanger was van de jongste en dat is alweer ruim 22 jaar geleden. In al die jaren deed hij trouw dienst. Of hij was uitgedost met of zonder kinderzitjes, of er wel of niet een fietskar of aanhangfiets was aangekoppeld of dat hij het alleen met mij moest doen: de fiets deed het gewoon, het was een trouwe diender.  

Het aantal lekke banden is op een hand te tellen. In al die jaren. Wat een te gekke en hoogst betrouwbare fiets schafte ik aan op mijn 37e. En wat zag ikzelf er nog strak en slank uit, maar dat geheel terzijde.  

‘Randonneur’ is trouwens een duur woord voor een vakantiefiets waar je met gemak 30 kilo bagage aan zou kunnen hangen, achter en voor, ware het niet dat er zodanig bezuinigd wordt op onderbroeken, handdoeken en keukengerei dat er in de praktijk om en nabij 20 kilo bagage meegaat.

Die fiets dus, die is toe aan vervanging. 

Aja. Op díe fiets.

Op díe fiets

Op díe fiets

Een nieuwe fiets

Een nieuwe fiets uitzoeken is doorgaans een feestelijke bezigheid, maar voor mij niet. Het afscheid nemen van mijn oude trouwe blauwe fiets valt me zwaar. Dat doe ik liever niet, ik ben gehecht aan het zacht roestende geluid op de achtergrond van het niet roestvrije staal.

Lees verder

Blindiaan (30) – verlangen
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Dit blog is hier eerder verschenen onder een andere titel.

verlangen

Hardloopconditie

Hardlopen is fijn als je conditie goed is en je spieren en pezen zo sterk zijn dat je ze zonder problemen meerdere keren per week kunt belasten.

De laatste jaren heb ik meer niet dan wel kunnen hardlopen door de ellende met mijn blinde oog. Het gevolg daarvan is dat mijn conditie momenteel verre van benijdenswaardig is en dat mijn spieren en vooral de pezen minder belastbaar zijn. Een blessure ligt zo op de loer als je je fysiek niet goed kunt bijhouden.

Gevallen vrouw

Sinds ik met één oog hardloop, val ik nogal eens. Afgelopen zaterdag was het weer zover. Na de warming-up was ik zo’n beetje 50 meter op gang met de echte training en KLABAM! Daar donderde ik tegen de vlakte. Weer een boomwortel die verdekt stond opgesteld.

Het was alsof er een olifant ter aarde viel.

Wat een dreun.

Onelegant ook.

Opkrabbelend viel de pijn aan mijn beide knieën meteen op en die aan mijn linkerhand. Pas toen er bloed te zien was, keek ik naar mijn linker elleboog. Jawel, daar zat hij, de zoveelste schaafwond.

Lees verder

Recensie: De avond is ongemak
avatar

De avond is ongemak © animatie: Merel Corduwener (illustrator) en Rens Wegerif (animator)

Droomdebuut

‘De avond is ongemak’ is het prozadebuut van Marieke Lucas Rijneveld. Het boek verscheen begin 2018. In 2017 debuteerde ze met de poëziebundel Kalfsvlies.

Beide publicaties vielen in de literaire prijzen; Marieke Lucas beleefde een droomdebuut in de Nederlandse letteren.

Prachtig en ongemakkelijk

‘De avond is ongemak’ is een boek dat tegelijkertijd prachtig en ongemakkelijk is. Ik heb het verslonden, het verhaal pakt je en de taal is prachtig. Het ongemak zit niet alleen in de titel, het hele boek is doordesemd van ongemak.

Al na een dikke week ben ik het boek gaan herlezen, iets wat ik zelden doe. Met het herlezen ben ik nog niet klaar. Reden om een recensie te schrijven, is dat ik iedereen die graag leest wil enthousiasmeren voor dit boek. Je zult er geen spijt van krijgen.

De eerste keer is het het verhaal zelf dat je voort jaagt; ik wilde per se weten hoe het zou aflopen met Jas, de hoofdpersoon. De tweede keer lukt het me beter om de zinnen goed te lezen en de taal beter te laten bezinken, die rijk is aan beelden, mooie formuleringen en geweldige vergelijkingen. Alleen al om de taal moet je Marieke Lucas lezen, wat een schrijftalent!

Verhaal

Lees verder

Leren accepteren
avatar

accepteren

Leren accepteren

Sinds de oogverwijderingsoperatie heb ik hard gewerkt. Wat aanvankelijk een groot drama leek, blijkt veel minder heftig te zijn dan ik verwachtte.

De operatie is drie weken geleden en ik heb er vrede mee dat ik nog maar één oog heb. Dat is geen grootspraak, dat is echt zo. Hoe dat is gegaan? Accepteren kun je leren en het is niet eens echt moeilijk.

Eerste week

De eerste week viel beslist niet mee. Het verwijderde oog zag er verschrikkelijk uit. Het was bloederig, vreselijk gezwollen en pimpelpaars. Ik had pijn. Pijn aan de wond en ‘normale’ hoofdpijn. Ik sliep slecht omdat ik me gestrest voelde en niet makkelijk insliep. Bij elkaar opgeteld voldoende ellende om me neerslachtig en verdrietig te voelen.

Wat hielp was de afleiding die ik had in de vorm van bezoek. Ik kon vele keren het hele verhaal vertellen van de operatie en uitleggen hoe die technisch was gedaan. Al vertellende verwerkte ik het geleden leed.

Zwelling

De zwelling veranderde iedere dag. Was hij eerst alleen rond het oog, na verloop van een paar dagen zakte de zwelling naar beneden en zat ie in mijn wang waardoor het leek alsof ik de bof had.

De kleuren van het blauwe oog veranderden ook, diep paars was de wal onder mijn verdwenen oog en rond het oog zelf werd de huid steeds geler.

Zalf

Lees verder

Advocaatje leef je nog? Doemscenario wordt werkelijkheid
avatar

Doemscenario

‘Ik kan altijd nog advocaat worden…’

UMC @ night

De laatste dagen waren onvergetelijk.

Wat te denken van de nacht in een ziekenhuiszaal waar de buurvrouw om kwart voor drie ’s nachts de televisie aanzet en DWDD gaat kijken, met geluid en al aan. Had ik ongevraagd en opeens Matthijs van Nieuwkerk in mijn bed.

De andere twee buurvrouwen lagen ondertussen heel Amelisweerd om te zagen.

Klaarwakker

Klaarwakker was ik, en het was ondertussen tegen half vier in de nacht. DWDD was afgelopen en nu was SpongeBob SquarePants aan de beurt.

Dat werd me te gortig. Ik verklikte de buurvrouw en de nachtzuster deed subiet de televisie bij de buren uit. Fluisterend hoorde ik de zuster zeggen dat televisiekijken in de nacht niet gepast is op een meerpersoonszaal in het ziekenhuis. De buurvrouw antwoordde hardop dat ze thuis ook altijd televisie kijkt als ze niet kan slapen.

Beide snurkers werden er pardoes wakker van.

Daar lagen we, vier dames op leeftijd, en iedereen was wakker. Deze nacht ging nog lang duren.

Kwijt

Lees verder

Blindiaan (29) – Retinale cryopexie
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Dit verhaal is hier eerder gepubliceerd onder een vergelijkbare titel.

retinale cryopexie

Cryopexie

De eigenlijke naam van de behandeling is een hele mond vol: retinale cryopexie. Het wordt ingezet bij ernstige vormen van glaucoom, de vorm die niet meer reageert op druppels of laserbehandelingen of ooginjecties en vochtaflatende puncties.

Het doel van de behandeling is tweeledig. Enerzijds wordt via deze behandeling het netvlies ‘vastgeplakt’ aan de andere lagen in de binnenkant van het oog en anderzijds kan de aanmaak van kamerwater erdoor verminderen.

Kamerwater is niet het water waarmee je je kamerplanten water geeft, maar het vocht dat in je oog zit en dat voor de stevigheid ervan zorgt. Het orgaantje dat het kamerwater aanmaakt heet in ziekenhuisjargon: corpus ciliare.

Behandeling

Het oog wordt verdoofd met een injectie onder het oog. Als de verdoving werkt, wordt een zeer koude sonde (cryoprobe) van buitenaf tegen de wand van oog gezet zodat alle lagen bevriezen, ook het netvlies in de binnenkant van het oog.

Cryotherapie creëert littekens, zoals ook de laserbehandelingen van twee jaar geleden dat deden.

Laseren werkt met warmte, bij cryotherapie wordt levend weefsel verbrandt via extreme koude. Het werkt als het bevriezen van een wrat: met bevriezing wordt een verbrandingseffect tewerkgesteld.

Lees verder