Randonneur
Mijn oude randonneur is toe aan vervanging.
Ik kocht hem toen ik zwanger was van de jongste en dat is alweer ruim 22 jaar geleden. In al die jaren deed hij trouw dienst. Of hij was uitgedost met of zonder kinderzitjes, of er wel of niet een fietskar of aanhangfiets was aangekoppeld of dat hij het alleen met mij moest doen: de fiets deed het gewoon, het was een trouwe diender.
Het aantal lekke banden is op een hand te tellen. In al die jaren. Wat een te gekke en hoogst betrouwbare fiets schafte ik aan op mijn 37e. En wat zag ikzelf er nog strak en slank uit, maar dat geheel terzijde.
‘Randonneur’ is trouwens een duur woord voor een vakantiefiets waar je met gemak 30 kilo bagage aan zou kunnen hangen, achter en voor, ware het niet dat er zodanig bezuinigd wordt op onderbroeken, handdoeken en keukengerei dat er in de praktijk om en nabij 20 kilo bagage meegaat.
Die fiets dus, die is toe aan vervanging.
Aja. Op díe fiets.
Een nieuwe fiets
Een nieuwe fiets uitzoeken is doorgaans een feestelijke bezigheid, maar voor mij niet. Het afscheid nemen van mijn oude trouwe blauwe fiets valt me zwaar. Dat doe ik liever niet, ik ben gehecht aan het zacht roestende geluid op de achtergrond van het niet roestvrije staal.
