Secretaris U-Track: 11 jaar spin in het web
avatar

Secretaris U-TrackSecretaris U-Track

In mei 2010 werd ik secretaris van mijn atletiekclub U-Track. Dat werk deed ik toen in feite al een half jaar, maar vanaf de algemene ledenvergadering dat jaar was ik het officieel. Dit jaar nam ik afscheid, na ruim 11 jaar, en werd ik benoemd tot erelid van U-Track.

In dit verhaal vertel ik over een paar van mijn belevenissen, leuke en minder leuke, in de fijnste bestuursfunctie die er is.

Blijwilliger

secretaris U-TrackIk vind, van een vereniging ben je niet alleen lid, daarin draag je ook verantwoordelijkheid om de boel draaiend toe houden.

Voor mij is het vanzelfsprekend om vrijwilligerswerk te doen. In de loop van de jaren introduceerde ik het woord blijwilliger, dat duidt prima aan dat je blijwilliger moet worden omdat je er zelf lol aan beleeft, naast dat het doen van vrijwilligerswerk ook een soort van dankbaar is en soms ronduit vervelend, maar daar kom ik zo op terug.

Het leuke van de secretarisrol is dat je meteen, als een spin in het web, zicht hebt op alles wat er speelt, zonder dat je meteen altijd aan de slag moet als er weer eens ergens hommeles is, een taak die voorbestemd is voor de voorzitter. Want leuk of niet, in elke vereniging is weleens wat aan de hand. Dat noem ik het hoofdstuk ‘hommeles’ en daar kom ik later op terug.

Vrolijk en meer

Er zijn vrolijke momenten, de officiële en de niet-officiële.

Er zijn trotse momenten, persoonlijke en niet-persoonlijke.

En er zijn de momenten van voldoening. Je hebt je werk gedaan, er zijn veel mensen die ergens van hebben genoten of er is weer iets nieuws op poten gezet en dat gaat vliegen, en ga zo maar door.

Vrolijke momenten

Denk hierbij aan de PR’s (persoonlijke records) die worden gelopen, gesprongen of geworpen. Wedstrijden die worden georganiseerd en waar veel mensen van genieten. Een evenement dat op veel animo kan rekenen en goed wordt geëvalueerd.

Sport verbroedert. Heus waar.

Waar ik zelf met veel plezier op terugkijk is de steun die ik voelde van de leden die de moeite namen om naar de algemene ledenvergadering te komen en die instemden met de bestuursvoorstellen en het bestuur decharge verleenden.

Het lijkt een formeel dingetje, maar voor een bestuurslid is het dat niet, zeker niet met de nieuwe Wet bestuur en toezicht rechtspersonen die per aanstaande 1 juli geldig is. Je bent als bestuurslid hoofdelijk verantwoordelijk én aansprakelijk voor alles wat er gebeurt in een vereniging. Daar moet je bij voorkeur niet te veel over nadenken, want geen hond gaat meer in een bestuur als je je realiseert wat je je op de hals haalt.

Evenzo waren er vrolijke momenten bij de jaarlijkse jubilea-vier-momenten, die we na ruim 10 jaar niet te hebben gevierd vanaf 2015 wél zijn gaan organiseren. Ik ben niet gebakken voor jubilea, daar schreef ik al eens dit verhaal over, maar ik vond het desondanks heel leuk om het beleid vorm te geven en samen met anderen uit te voeren.

Motto: als we het dan toch doen, dan doen we het vrolijk!

secretaris U-Track

Tijd

Kost het veel tijd secretaris-zijn van een middelgrote vereniging? Het korte antwoord is: ‘Ja, je moet denken aan gemiddeld een dagdeel per week’.

In 2010 hadden we ongeveer 350 leden, nu zijn dat er ongeveer 470. Een groeiende club brengt een groeiende hoeveelheid werk met zich mee. Ik heb daar in die elf jaar helemaal niet over nagedacht, maar bij de recente overdracht heb ik mijn takenpakket aan twee mensen overgedragen.

Extra taken

Op een gegeven moment vroeg een van hen: ‘Zijn er eigenlijk taken bijgekomen sinds jouw start?’

Dat was helemaal geen rare vraag. Ik ging er eens voor zitten.

‘Jazeker, er zijn zeker zaken bijgekomen’.

We hadden geen jubileumbeleid, dat is er nu wel en alle voorbereiding ligt bij de secretaris.

We werkten niet met VOG’s (Verklaringen Omtrent Gedrag). In 2016 startten we met alleen de jeugdtrainers en bestuursleden die een VOG moesten inleveren, later werd dat uitgebreid met alle trainers en alle ‘functionarissen’, dat zijn de mensen (ook meest vrijwilligers) met een vaste taak die rechtstreeks het bestuur ondersteunen: de ledenadministrateur, de boekhouder, vertrouwenspersonen en de verenigingsmanager. Het lullige van het fenomeen VOG is dat ze maar drie jaar geldig zijn. Het is een never-ending-klus.

Dus tsja, die VOG’s, daar kan ik een apart verhaal over schijven.

Maar dat ga ik niet doen, laat ik het samenvatten met dat het een hele klus was en dat het achterna jagen van mensen niet mijn meest favoriete hobby is, maar ik toch noodgedwongen heel veel mensen flink achter de broek heb moeten zitten en dat menig VOG twee tot drie keer moest worden aangevraagd, wat allemaal extra werk is voor de secretaris dat met een beetje meer medewerking voorkomen had kunnen worden.

Voorts deed ik nogal wat oneigenlijk werk en dan bedoel ik daarmee dat het taken waren die zeker niet bij een secretaris hoeven te liggen, maar die wel bij mij terecht waren gekomen. Denk aan het bijhouden van bepaalde pagina’s van de U-Track website, onderhouden van de U-Track verengingspagina op Facebook en het Twitteraccount.

Jaarverslagen enzo

Bij mij lag ook de coördinatie rond het jaarlijkse ritueel van de ALV en het daarvoor te maken Jaarverslag. In al die 11 jaar is het geen enkele keer gelukt om ieders bijdrage voor de gestelde deadline binnen te krijgen, de goeden te na gelaten (ledenadmin en HLG).

Dientengevolge is rappelleren mijn tweede natuur geworden, wat mij in mijn huidige werk als projectmanager erg goed uitkomt. Motto: ‘Ieder nadeel hep ze voordeel’.

Desalniettemin was ik ieder jaar weer trots als het Jaarverslag klaar was en ik het kon mailen naar alle leden. Geen idee of het gelezen werd; er kwam weinig reactie op. De laatste versie heb ik van een nieuwe lay-out voorzien en dat is helemaal niemand opgevallen.

Als je vrijwilligerswerk zou doen voor de complimenten, zou er niemand beschikbaar zijn.

Verdwenen werk

Ook is er werk verdwenen omdat tussen 2010 en 2021 zo’n beetje alle ‘gewone’ post is opgedroogd en alles nu digitaal gaat. Alleen de gemeente Utrecht, die stuurt nog alles met de gewone post. Lekker traag en kwetsbaar: de gewone postbezorging is veel minder betrouwbaar dan e-mail.

Ook het archief bijhouden is minder werk geworden, die taak ligt bij de secretaris, alle post komt daar tenslotte ook terecht, maar alles digitaal bijhouden is veel makkelijker dan alles op papier moeten bewaren, selecteren en uiteindelijk chronologisch in archiefdozen stoppen. Nog afgezien van de rommel die papier geeft.

Het e-mailaccount van de vereniging bijhouden (veel e-mail komt terecht bij secretaris U-Track) is wel weer meer werk geworden in die 11 jaar. Dat deed ik dagelijks, gewoon ’s avonds op de bank tussen de bedrijven door. Alleen als er mails waren met (lange) bijlagen liet ik die zitten tot een moment dat ik er even voor ging zitten, wat meestal in het weekend was.

secretaris U-Track

Hommeles

Ik zei het al eerder, in iedere vereniging is weleens gedoe. Zo ook bij mijn eigen club. Als bestuur moet je boven de partijen staan, maar dat is niet altijd makkelijk en ook weleens onmogelijk.

Soms voelde ik me persoonlijk aangesproken, bijvoorbeeld toen ik het verwijt kreeg dat ik te weinig zichtbaar was als voorzitter, het was in de periode dat mijn blinde oog heel veel complicaties gaf en uiteindelijk operatief moest worden verwijderd. De meeste mensen hadden clementie, maar niet iedereen. Ik trok het me zodanig aan, dat ik een open brief schreef aan de hele vereniging.

Soms gebeuren er zaken die vragen om direct handelen, zoals die keer dat er een klacht kwam over ongewenst gedrag van een trainer. Gelukkig hebben we vertrouwenspersonen, konden we met evenwicht klankborden en deden we aan hoor en wederhoor, maar uiteindelijk was een royement wat ons restte. Zo’n gebeurtenis gaat je als bestuurder niet in de koude kleren zitten.

Als er hommeles was, was ik er – gelukkig voor mij – niet altijd van, want als secretaris kun je je aardig afzijdig houden als er gedoe is, maar ik was ook twee jaar secretaris én voorzitter en dan ben jij er altijd van.

Extra lastig is dat ik vaak gewoonweg niet snap waarom iedereen zo moeilijk doet, ga gewoon lekker trainen en trouwens, doe zelf ook eens wat.

Sportbeleid

Er is geen sportbeleidsplan waarin het hoofdstuk ‘hommeles’ voorkomt en geen sportbond die erbij zal helpen, laat staan dat ze het thema benoemen, maar ieder verenigingbestuur zal het thema ‘gedoe’ herkennen.

Het is een wonder dat het instituut ‘vereniging’ alles doorstaat en dat week in, week uit, trainers, die ook maar vrijwilliger zijn, hun trainingen blijven geven, besturen blijven besturen en alle vrijwilligers blijmoedig aan de slag blijven.

Misschien is er wel af en toe hommeles juist ómdat iedereen het in zijn vrije tijd doet en het doet uit liefde voor de sport en/of voor de club. De emotionele betrokkenheid van iedereen die actief is, is hoog.

Het besluit om te stoppen

Dit voorjaar kwam er een moment dat ik merkte dat ik het bestuurswerk minder leuk begon te vinden.

Het afgelopen coronajaar heeft er ingehakt qua tijdsbesteding, als bestuur moesten we iedere keer opnieuw overleggen, besluiten nemen en communiceren en ook nog de tegenstand pareren die hier en daar kwam.

Daarnaast is er de omstandigheid dat ik noodgedwongen al heel lang zelf niet kan hardlopen.

Eerst bijna anderhalf jaar door een hardnekkige hielspoor en daar kwam in november de hernia bij die leidde tot zenuwuitval waardoor ik mijn voet niet kon afwikkelen en ik met een soort klapvoet liep, naast dat ie ‘doof’ voelde aan de onderkant.

Dit was al zo’n vier maanden het geval toen ik de knoop doorhakte om te stoppen. Veel tijd en energie stoppen in iets dat je zelf niet kunt doen, voelde niet oké. Ik vond dat ik mij op andere dingen moest kunnen richten, nog niet wetende wat dat zou worden, vertelde ik de andere bestuursleden dat ik zou stoppen per de ALV in mei.

En zo geschiedde. Ik nam afscheid en werd benoemd tot erelid.

Ik was verrast en ook blij. Al mijn werk is gezien en gewaardeerd. Ik had niet in de gaten hoe belangrijk dat uiteindelijk toch is.

De balans

De balans opmakend kijk ik met voldoening terug op mijn 11 jaar als secretaris van U-Track. Ik ben met liefde de spin in het web geweest al die tijd en draag die positie nu over aan twee nieuwe en enthousiaste bestuursleden.

En wat zo was in 2010 en in 2021 nog altijd zo is: ik houd van atletiek en van haar beoefenaars. 😘

20 juni 2021

Anne Weyers
avatar

In memoriam: Anne Weyers-de Ruiter

Anne Weyers

6 maart 1963 – 12 april 2021

~~~

Anne Weyers

Op 12 april 2021 stierf een van mijn hardloopvriendinnen: Anne Weyers. Dit blog schreef ik ter nagedachtenis aan haar en aan alle duurlopen en trainingen die we samen deden in het Zeister Panbos.

Op de kaart staat haar laatste boodschap.

Enkele jaren geleden nam mijn leven een wending waar ik erg van schrok. Die me ontregelde, me verlamde.

Vol goede moed had ik echter die uitdaging ook al snel omarmd.

Nu echter – hoe hard ik ook knijp – glipt het leven als fijn zand weg tussen mijn vingers.

Hoe graag zou ik nog heel lang met jullie op willen trekken. Met jullie willen genieten, lachen en ernstig zijn…

Maar dat gaat me nu niet meer lukken. Weet dat ik me rijk voel als ik terug kijk op mijn leven.

Anne

Vier weken voor haar sterven was ik voor het laatst bij haar. Als altijd de laatste jaren was ze opgewekt en klaagde nergens over. Beide wisten we dat het de laatste keer was dat we elkaar zouden zien en spreken. Ik kwam om afscheid te nemen. Maar hoe doe je dat?

Ik was er een uurtje en dat was precies goed. Er stond een bed in de huiskamer en ze zou meteen nadat ik weg was gegaan in bed gaan liggen want bezoek vermoeide haar. Vlak daarvoor was haar familie van ver een hele week geweest en dat bezoek had haar goed gedaan maar ook uitgeput.

Eerste ontmoeting

Ik ontmoette Anne in het najaar van 2006 toen ik als vers lid van atletiekvereniging U-Track voor het eerst kwam meetrainen op maandagavond bij de Lange-Afstand-baangroep. Anne was een van de twee trainers op maandagavond. Waar Peter (Kootstra) bulderde over de baan, was Anne’s stem zacht. Ze moest haar best doen om gehoord te worden bij de uitleg van de loopscholing.

De sfeer in de loopgroep was gemoedelijk en de groep was een fijne mengelmoes van fanatieke lopers en meer relaxte lopers. Ik schaarde me bij de relaxte lopers.

Na een tijdje stopte Anne met de maandagavondtraining, er was een conflict op haar werk en dat vroeg veel energie. Ze was ondertussen wel begonnen als trainer van de recreantengroep in het Panbos. Eens per maand gaf ze daar training.

Ik was in de tussentijd ook van die recreantengroep, de HLG groep, lid geworden. Destijds was ik een van de weinige bosgroepatleten met een wedstrijdlicentie. Hoewel die licentie nergens op sloeg. Het was puur jeugdsentiment en had weinig van doen met mijn fanatisme van weleer. Dat was al lang op zijn retour, mijn lijf wist dat lang voordat mijn hoofd het toegaf.

Loopscholing met Anne

Lees verder

AstraZeneca en mijn dilemma
avatar

astrazeneca dilemma

AstraZenenca dilemma

Neem ik die prik wel of niet? AstraZeneca brengt mij een dilemma. En ik wil net als ieder ander graag coronaverlichting en wat meer vrijheid in doen en laten.

60-minners

Deze week is door het kabinet besloten dat 60-minners niet met het AstraZeneca vaccin worden ingeënt. Voor de groep vanaf 65 wordt Pfizer gebruikt en, voor zover beschikbaar, Moderna.

AstraZeneca wordt voortaan nog alleen gebruikt voor 60-64 jarigen.

60-64 jarigen

Raad eens hoe oud ik ben?

Precies.

61 jaar en voorgesorteerd voor AstraZeneca.

Samen met veel vrienden en vriendinnen uit ongeveer dezelfde bouwjaren. De lichting 1956-1960. Nog net in de jaren vijftig ter aard’ gegooid of geconcipieerd.

De babyboomers voor ons krijgen allemaal Pfizer.

Zij wel.

Dilemma

Lees verder

Een glazen kunstoog
avatar

glazen kunstoog

Glazen kunstoog

Sinds kort draag ik een glazen kunstoog. De vorige was van kunststof. Dat beviel prima, behalve dat de kleur van de iris net niet helemaal goed was en de prothese te groot was geworden waardoor mijn nep oog altijd groter was dan mijn echte oog.

Collega

Ik heb ooit een collega gehad toen ik bij Wegener werkte, waarbij ik zag dat hij wat mankeerde aan zijn ogen, maar het was zo subtiel dat ik er nooit achter ben gekomen of hij een lui oog had of dat hij misschien een beetje loenste. Je gaat natuurlijk ook niet zo gemakkelijk vragen aan iemand die je maar beperkt kent wat hij aan zijn ogen heeft.

Tot ik mijn verhaal schreef over de verwijdering mijn zieke oog en hij reageerde en zei dat hij ook een kunstoog had.

‘Jeetje’, dacht ik, ‘Dat zou ik nou nooit hebben geraden’.

Hij vertelde erbij dat hij al jaren glazen protheses droeg en daar heel tevreden mee was.

Kunststof oogprothese

Lees verder

GASTBLOGGER Wilco Machielse: interview met moeder-overste zelf
avatar

gastblog Wilco MachielseOnder het motto ‘verandering van spijs doet eten’ deze keer een blog van gastblogger Wilco Machielse, die mij interviewde voor de HLG* nieuwsbrief.

Wilco kennen we ook als #Pheidippides en als @snelvoeter en @wilcodoet en van zijn website Wilcodoet

*HLG = HardLoopGroep, de recreanten bosgroep van atletiekvereniging U-Track.

Samen werden we al een aantal keer vereeuwigd bij de Pheidippidesloop. Waar ook anders?

gastblogger wilco machielse

Gastblogger Wilco Machielse en moeder-overste zelf

gastblogger wilco machielse

In 2017 kon ik zelfs meelopen!

Wilco stelt zichzelf eerst even voor.

Hallo, ik ben Wilco Machielse

Rita ken ik van mijn atletiekvereniging en daarvan speciaal de afdeling in het Panbos bij Zeist waar vooral recreanten en lange-afstandslopers lid zijn van de HLG: HardLoopGroep U-Track. Voor deze groep en diverse oud-leden verzorg ik de wekelijkse nieuwsbrief voor zo’n 90 mensen.

Lees verder

OMG, ik heb een lage rughernia!
avatar

lage rughernia

Lage rughernia

Ik ben een lage rughernia rijker door een forse fietstocht in de kou eind november. De dag erna had ik flink rugpijn, en vervolgens kwam daar pijn in mijn rechterbil bij en mijn hele rechterbeen tintelde en voelde doof. Ik kon niet zitten van het getintel en de pijn. Wat ik destijds nog niet wist, maar nu, drie maanden later, wel: ik liep een lage rughernia op.

Hoe het kwam

Op een koude zaterdagmorgen eind november was ik op weg naar een kop koffie in Baarn, waar een vriendin een nieuw huis was betrokken. Die ochtend was het gemeen koud en mijn bezwete lijf koelde nog verder af nadat ik na een paar lekkere koppen koffie en de nodige bijpraat weer op de fiets stapte en naar huis reed. Ik reed tegen de wind langs de Eem, door een verlaten stuk land waar het gemeen koud was.

De day after

De dag erna stond ik op met enorme rugpijn. Met de nodige pijnstillers kwam ik de dag door. De dag erna was het niet beter geworden, maar juist erger: door aangepast zitten om mijn rug te ontlasten, was mijn rechterbil helemaal verkrampt en deed ook zeer. Daar kwam een vreemde tinteling door mijn hele rechterbeen bij. Het leek alsof mijn totale been doof was, vergelijkbaar met dat je bijvoorbeeld een slapende arm hebt.

Het was vervelend en pijnlijk en ik belde de huisarts. Haar devies: gewoon afwachten, er is grote kans dat het vanzelf herstelt.

lage rughernia

Staand werken

Lees verder

Winterwonderland – schaatsen op natuurijs
avatar

Maarsseveense Plassen bij Molenpolder

Schaatsen op natuurijs

Wat was het mooi en fijn: eerst sneeuw en daarna ijs erbij. De winter zoals die hoort te zijn: koud en prachtig, met de mogelijkheid tot schaatsen op natuurijs.

Ik maakte er spontaan een gedichtje over:

Typically Dutch and very (n)ice

Old school Hollandsch winter paradise

En dan hoort daar dit filmpje bij, bij wijze van inburgeringsvoorlichting voor mijn niet-Nederlandse collega’s.

Schaatsen op natuurijs – part I

‘It gong oan’ op donderdag voor mij.

Razendsnel tussen de middag een wat langere lunchpauze georganiseerd om samen met mijn dochter naar het #natuurijs te gaan bij Molenpolder, nabij de Maarsseveense Plassen.

Het er naartoe rijden was enerverender dan het schaatsen zelf, bij wijze van spreken, want er waren legio aanrijdopstoppingen omdat er meer ijsfans op hetzelfde idee waren gekomen als wij.

Lees verder

Sportjaar 2020: runningrita werd racingrita
avatar

runningrtite werd racingrita

Runningrita werd racingrita

Het plaatje zegt het al: in 2020 zat ik 96% van de keren dat ik sportte op de fiets, de andere 4% wandelde ik. Sinds ik mijn 19e, de leeftijd waarop ik met hardlopen begon, kwam het niet eerder voor dat ik een heel jaar lang helemaal niet hardliep.

Runningrita werd racingrita.

Racingrita

Dat ik racingrita werd, gebeurde niet uit eigen vrije wil, maar omdat het niet anders kon;: ik ben inmiddels al anderhalf jaar lang geblesseerd. Lange tijd weerhield hielspoor onder mijn linkervoet mij van het lopen en ook wandelen was niet mogelijk. Ergens eind vorig jaar genas dat eindelijk.

Helaas kreeg ik er een klapvoet voor in de plaats.

Klapvoet

Ik heb op een hele koude zaterdag eind november te lang op de fiets gezeten en daar een vreselijk stijve en pijnlijke rug aan overgehouden. Waarschijnlijk is daarna, door het niet goed zitten en bewegen, mijn bilspier vast komen te zitten. Onder de bilspier loopt de ischiaszenuw en die is bekneld geraakt, met tot gevolg dat ik een slapend rechterbeen had gedurende een week, wat in combinatie met rugpijn echt heel vervelend was.

Het been is alweer een tijdje normaal, maar mijn voet nog niet. De spieren waarmee je je voet omhoog doet, doen het niet. Ik kan daardoor mijn voet niet afwikkelen en loop ik met een soort klapvoet.

Dienstweigerende voet

Lees verder

Geslaagde online BINGO als nieuwjaarsreceptie!
avatar

online bingo

Online BINGO als nieuwjaarsreceptie!

Het bestuur van U-Track, de atletiekvereniging waarvan ik lid ben en waarvoor ik al bijna elf  jaar in het bestuur zit als secretaris, organiseerde zaterdag 9 januari een online bingo bij wijze van coronaproof nieuwjaarsreceptie.

Nou ja, het bestuur, feitelijk deden onze verenigingsmanager Karola Mulder en ikzelf alles, behalve de nieuwjaarspeech, die werd vanzelfsprekend gehouden door voorzitter Jaap van der Sijs.

Onze online bingo was zeer geslaagd! 😀

Hóe geslaagd lees je hieronder.

Deelnemers

We hadden maar liefst 87 deelnemers, waaronder circa 50 jeugdleden, sommigen met ouder(s). De overige deelnemers waren netjes verdeeld onder trainers, baanatleten, recreanten uit het bos en wandelleden.

In totaal 25 mensen wonnen een prijs, waarvoor we onze clubkasten naliepen en zo allerlei overgebleven weggevers kwijt konden.

Het is in de geschiedenis van onze vereniging de eerste keer dat we iets organiseerden waaraan jong en oud tegelijk meedeed, even afgezien bijvoorbeeld clubkampioenschappen. Hoewel, daarmee trekken we nooit alle afdelingen.

online bingo

Wat vooraf ging

Lees verder

Gelukkig, de feestdagen zijn weer achter de rug
avatar

de feetsdategn zijn weer voorbij

De feestdagen zijn weer achter de rug

‘Gelukkig, de feestdagen zijn weer achter de rug’, een verzuchting die ieder slaakt voor wie de feestdagen in het teken staan van herinneringen die gekoppeld zijn aan rouw en verlies.

Mijn vader

Mijn vader was jarig op 24 december, hij zou in 2020 91 jaar zijn geworden als hij nog had geleefd.

Nadat ik vorig jaar een poging deed het jaarlijkse kerkhofritueel te veranderen en merkte dat dat het ook niet was, zie dit verhaal uit 2019 over jarig zijn op kerstavond, ben ik dit jaar op 24 december weer traditiegetrouw naar het kerkhof geweest. Dit jaar ging mijn dochter mee met mijn moeder en mij.

Naar het grafje liepen wij met zijn tweeën want mijn moeder kan de afstand van parkeerplaats tot graf niet meer belopen. We stonden er een tijdje, ieder in eigen gedachten verzonken. Ik zette mijn eeuwige vijf rode rozen in een vaasje en mijn dochter deed het kaarsje aan dat ik, ook al traditiegetrouw, meeneem.

Mijn vader had er niks mee, met kaarsen, en eigenlijk ook niet met kerkhoven. Toch ligt zijn as er en de eenvoudige inscriptie in de steen getuigt van zijn leven.

Ik hoef later niet op een kerkhof te liggen, maar ik hoop wel dat er iets overblijft van mijn leven.

de feestdagen zijn weer achter de rug

Mijn moeder

Lees verder