Domtorenloop: trappenlopen voor gevorderden
avatar

domtorenloop-11986 – 2016

In 1986 vond de op een na laatste Domtorenloop plaats. Vorige week donderdag, dus precies 40 jaar later, vond een verse versie plaats. Ik was er als vrijwilliger bij en zat, als parcourswacht-op-hoogte ter hoogte van de ruimte van de klokkenluiders, op ruim 40 meter hoogte de 59 deelnemende atleten en 1 deelnemende wethouder aan te moedigen.

In 1986 is het parcoursrecord op 2:28 minuut gezet. Dit jaar zou dit stokoude record gaan sneuvelen, zo beloofde Alex Chan, atleet en jeugdtrainer bij mijn atletiekclub U-Track.

Nationale Sportweek

De Domtorenloop vormde het spektakelstuk van de Nationale Sportweek. Utrecht moest in haar rol als, in goed Nederlands, ‘host city’, met iets speciaals komen natuurlijk. Vanwege de Nationale Sportweek was er een hausse aan belangstelling van allerlei nieuwsgremia. Ze waren er allemaal: van het AD tot De Telegraaf, van Hart van Nederland tot RTV Utrecht. Er liepen cameramensen, fotografen en verslaggevers rond. Althans, zij bleven zolang het nog licht was.

domtorenloop-600x300-c-default

Lees verder

Blindiaan (8) – Tijd morsen
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging oog-in-oog

3d-gif-animatie-hourglass-zandloper-loop-cycle-tijd-time

Bank

Deze dagen geniet iedereen van de heldere dagen, van de tuin, van een wandeling door een bos. Ik niet, ik zit tijd te morsen op de bank. Ik zou ergens zin in moeten hebben, maar de waarheid is dat ik nergens zin in heb.

Wat doe ik als ik tijd mors? Ik weet het niet. De tijd glipt door mijn handen. Ik zit op de bank en ineens is er een uur voorbij, dat is wat tijd morsen voor mij is. Ik heb niet eens de energie om plannen te maken. Ik zit alleen en bedenk welke dingen ik zou kunnen doen, maar die doe ik niet. Ik blijf stilletjes zitten op de bank.

De bank is van mij. De bank is geduldig. Van de bank hoef ik niks.

Stil

Ieders leven gaat verder en dat van mij staat stil. Zo voelt het. Ik ben alleen maar moe. Moe van de maanden die achter me liggen en moe van de maand die voor me staat. En daartussenin zit ik op de bank.

Vandaag sprak ik een lotgenoot. Zij bevestigde dat kijken met één oog vermoeiend is. In het begin heel vermoeiend en na verloop van tijd kost het leven met één oog nog steeds meer energie dan dat met twee ogen.

‘En dat blijft zo’, verzekerde ze me, ‘je zit in een rouwperiode. Het verlies van een oog is een groot verlies. Neem daar de tijd voor.’

Schaduw

Dat doe ik, niet eens zozeer bewust, eerder onbewust, door een beetje doelloos op de bank te zitten, de schaduw van de zon te zien, de heldere dagen wel best te vinden, de tuin de tuin te laten en die wandeling uit te stellen tot morgen. Of overmorgen. Of dan die morgen.

Morsen met de tijd, dat is het enige waarin ik uitblink op dit moment.

Wordt vervolgd…

25 september 2016

 

Vakantieblog met vertraging: Vaucluse, Vercors en Verduin Valt
avatar

vakantieblog-2016-6Vakantieblog met vertraging

Dit vakantieblog schreef ik alweer een maand geleden. De publicatie ervan bleef tot nu toe achterwege. Er ontstond vertraging op de lijn. Die vertraging noem je ook wel ‘het gewone leven’ van werken, huishouden, af en toe sporten en een druk sociaal leven in de maand september. Deze maand waren er verjaardagen, weekendjes weg en een bruiloft op de koop toe.

Allemaal gezellig, maar ook tijdrovend. Daarnaast is het zo langzamerhand ook tijd om te erkennen dat het leven als blindiaan me meer energie kost dan ik zou willen. Ik ben simpelweg sneller moe dan vroeger. Het meest in het oog springende gevolg is dat ik minder schrijf en nog minder publiceer.

Ik ga niet beloven dat ik mijn leven ga beteren. Het is zoals het is. Als ik geen puf heb om te schrijven, is dat maar zo. Ondertussen wens ik je plezier bij het lezen van dit verlate vakantieverhaal.

vakantieblog-2016-5

Vaucluse

Avignon, de startplaats van onze fietsvakantie, ligt in de Vaucluse, wat een deel van de Provence is. Het is een typische Zuid-Franse stad met een beroemd theaterfestival in juli en een rijke historie als Pauselijk domicilie. De straten zijn nauw, waardoor het in de stad koeler is dan erbuiten.

De-man-over-wie-ik-niet-schrijf en ik werden eind juli om half zes uit de fietsbus gezet op een onooglijk parkeerterrein. Nadat de fietsen weer gebruiksklaar waren, de sturen moesten dwars en de voordragers mochten alleen gedemonteerd mee, was het eerste dat wij deden, een kop koffie en een boulangerie (bakker) in de stad zoeken. Gelukkig voor ons was dat allebei zo vroeg op de ochtend geen probleem. Een Italiaanse cateraar was al open en had koffie voor ons en de boulangerie bleek amper 50 meter verder om de hoek te zitten, en ook die was al open.

Het routeboekje kwam tevoorschijn.

‘Zullen we de Mont Ventoux ook doen, het is maar een klein stukje omfietsen?’

Voor fietsers is de Mont Ventoux de meest markante bezienswaardigheid in de Vaucluse.

Lees verder

Avignon – Maastricht: toerfietsen in 10 lessen
avatar

Toerfietsen 1

1.250 fietskilometers

Deze zomervakantie fietste ik met de-man-over-wie-ik-niet-schrijf 1.250 kilometer. We volgden een van de boekjes uit de serie Europafietsen: ‘De Groene Route naar de Middellandse Zee’. Deze route loopt van Maastricht naar Saintes Maries de la Mer. Wij fietsten vrijwel de gehele route, maar dan omgekeerd; van Avignon naar Maastricht.

We startten min of meer toevallig in Avignon. De fietsbus stopte daar en in het zuidelijker gelegen Arles. We kozen voor Avignon als uitstapplaats, een volgende keer wordt het Arles.

Fietsvakanties hebben wij in allerlei soorten en maten gehad, eerst zonder kinderen, met en zonder hooggebergte, later met kinderen, vaak aangepast aan wat voor hen sportief gezien haalbaar was en nu voor de tweede keer weer met zijn tweeën. Eigenlijk bleef alles hetzelfde in die ruim twintig tussenliggende jaren, alleen onze haren verschoten van kleur en de huid op onze handen werd dunner en verbrandt daardoor makkelijker.

En zo geschiedde.

Op mijn handen tekent zich, terwijl ik dit verhaal tik, een woest landschap van schilfers, korstjes, opbollende aders en, en dat is weer een vertrouwd beeld, de rug van mijn hand is bruiner dan bruin terwijl de vingers vrijwel maagdelijk wit zijn gebleven.

Van fietsen word je raar bruin.

In dit verhaal komen 10 vragen voorbij die allemaal eindigen in een les. Aan het eind ben je zodoende 10 lessen in toerfietsen rijker.

De 10 vragen

  1. Hoeveel kun je afvallen met toerfietsen?
  2. Waaraan herken je de ware vakantiefietser?
  3. Wat is de leeftijd van de gemiddelde toerfietser?
  4. Hoe verhoudt vakantiefietsen zich tot afzien?
  5. Wat is bij toerfietsen het gemiddelde kilometrage per dag?
  6. Wat betekent mooi weer voor toerfietsen?
  7. Wat betekent slecht weer voor toerfietsen?
  8. Mag je een stuk van de route overslaan?
  9. Welke milieuvoordelen kent het toerfietsen?
  10. Maakt toerfietsen gelukkig?

Opmerkelijk is dat de fietsen waar vakantiefietsers op fietsen ‘toerfietseN’ heten, maar dat toerfietseRS in Nederland officieel wielrenners zijn die op een racefiets recreatief wielrennen.

Voor mij echter, zijn toerfietsers vakantiefietsers, en omgekeerd.

De foto’s bij dit blog zijn door mijzelf gemaakt tijdens deze afgelopen fietsvakantie.

1: Hoeveel kun je afvallen met toerfietsen?

Lees verder

Zelfcensuur in een ongenuanceerde wereld
avatar

zelfcensuur

Waarom niet?

Ligt het aan mij of wordt de wereld waarin wij leven steeds haatdragender en wreder? En wordt de blik waarmee wij naar anderen kijken steeds smaller en etnocentristischer?

Ik vind het zorgwekkend.

Hoe kan het dat mensen meer tegen elkaar dan met elkaar leven? Dat is toch niet wat wenselijk is?

Hoe kun je met een vrachtwagen op een massa mensen inrijden?

Hoe kun je een bom moedwillig laten ontploffen in een vol theater?

Hoe kun je onder het mom van ‘de noodtoestand’ duizenden burgers laten oppakken en zonder proces veroordelen? En, een nog veel pregnanter vraag, hoe kan het dat daar zoveel opgetogen aanhang voor op de been te krijgen is?

Ik vind het onbegrijpelijk.

Al dat kwaad in de buitenwereld leidt ertoe dat ik zelfcensuur toepas. Ik vind mijn stukjes onbenullig, onbelangrijk en onnuttig. Ik schrijf nog wel, maar publiceer niet meer. Ik publiceerde sinds de start van mijn blog nog nooit zo weinig.

‘Niemand zit te wachten op mijn schrijfsels’, ontmoedig ik mijzelf in een woordenloos gesprek met mezelf in mijn hoofd.

‘Wat een onzin!’, zei de vriendin waarmee ik gisteren zat te lunchen, ‘een beetje ontspanning is welkom hoor. Ga alsjeblieft door zoals je deed.’

Daarom wel!

Dus, nou ja, waarom ook niet?

De grote problemen los ik er niet mee op en de grote vragen ook niet. Maar misschien is het juist goed een menselijk venster te zijn. Op mijn eigen kleine wereld, met verwondering en relativering. En altijd met nuance.

Als er iets is waaraan de wereld te gronde gaat, is het gebrek aan nuance. Nuance zorgt voor toenadering, absolute stellingname voor verwijdering.

Laten we zicht op elkaar blijven houden.

zelfcensuur

22 juli 2016

Blindiaan (7) – Variaties niks
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

rechts-ooglinks-oog

Hoeveel zie je nog, na dat ooginfarct?

Rechts

Deze vraag wordt het meest gesteld. Ik heb geprobeerd om dat in woorden uit te leggen. Onderdelen daaruit: een antracietkleurige wolk met kringen en figuren erin die een beetje deinen, vage contouren rechts, vrijwel geen kleur. Het is donker, nog net niet zwart, maar wel erg donker. Het wordt steeds zwarter.

Links

Links zie ik gewoon alles, hooguit is de dode hoek rechts groter geworden. Dat is wennen op de fiets in het verkeer en verder is het wennen dat als iemand achter me staat en iets zegt, ik niet goed kan bepalen waar het geluid vandaan komt. Ook sta ik vaker op iemands hielen of tenen, in de rij in de supermarkt bijvoorbeeld. ‘Kunt u niet uitkijken!’, wordt me dan verbeten toegeroepen. Tsja.

Oogarts

‘Het vocht onder uw netvlies is weg’, de oogarts bracht het als goed nieuws, maar voor mij klonk het allesbehalve goed.

‘Er zit geen vocht meer, maar ik zie nog steeds geen snars’, dacht ik, en hardop vroeg ik: ‘Hoeveel kans er is dat het andere oog er ook aan gaat?

‘Daar heeft u nu een verhoogd risico op’.

Duidelijk.

Eerlijk.

Oprecht.

Geen doekjes.

Lomp ook.

Lees verder

De les van de vierkante centimeter
avatar

de lesDe les

Ik zit hier en ik denk aan alles waarover ik kan schrijven en ik blijf zitten en ik doe niks. Ik kom tot niks. Ik wil wel schrijven, maar het resultaat is niks. Er zijn alleen vluchtige, genadeloze gedachten.

De tijd glijdt.

De tijd glijdt voorbij.

Ik leef op de vierkante centimeter en kijk naar het leven buiten. Ik ben de gevangene van dit lijf. Het nagelt mij vast in gemene geluiden en een troebele blik.

Mijn gedachten snijden gelijk een vlijmscherp mes. Ik snij door het leven en leg plakjes klaar voor wie het lezen wil.

Ik ben als ik schrijf.

Ik ben geworden wie ik was, maar aan wie ik voorbij leefde en wegstopte in de lades ‘straks’ en ‘later’.

Mijn les

Lees verder

Blindiaan (6) – Ooginjectie
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Ooginjectie

Eenogigen

Veel meer mensen dan ik ooit voor mogelijk had gehouden blijken iemand te kennen die ook met maar één oog leeft en die toch hockeyt, tennist, hardloopt, fietst, autorijdt, leest, werkt en, het belangrijkste, gelukkig is.

Dat geeft hoop.

Actie!

Zoals het ook hoop geeft dat de oogarts diverse onderzoeken en behandelingen voorstelt. Actie is goed. Actie is fijn. En al die actie is er vast en zeker niet voor niets, misschien is mijn oog nog te redden?!

Mijn oogarts is mijn Florence Eyetingale.

Avastin

Ik kan vrijwel meteen terecht voor een ooginjectie. Dat is een injectie ín je oog.

Het klinkt gruwelijk.

Ik moet een verklaring ondertekenen dat ik zelf insta voor eventuele negatieve gevolgen van de injectie waarmee Avastin in mijn oogbol wordt gespoten. Avastin is niet ontwikkeld voor ogen, maar als medicijn tegen kanker.

Thuis google ik op ‘Avastin’ en ontdek dat dit medicijn de groei van bloedvaten remt. Dat werkt prima tegen kanker, en uit aanvullend onderzoek – maar nog niet genoeg, vandaar die verklaring – blijkt dat Avastin óók werkt bij diverse oogaandoeningen.

Bejaardenspreekuur

Lees verder

Beste Lodewijk (50-), hier een open brief voor jou, van Rita (50+)
avatar

Beste Lodewijk (41, minister van SZW), jouw Actieplan ‘Perspectief voor vijftigplussers’ gaat niet werken, houd die 68 miljoen maar in je zak. Hartelijke groet van Rita (57, HR manager en ex-werkloos 50plusser)

Werkloos

Beste Lodewijk,

Je leest het goed. Je net gepresenteerde Actieplan ‘Perspectief voor vijftigplussers’, gaat niet de gewenste resultaten opleveren. De 68 miljoen die ervoor is uitgetrokken, zal het probleem van de werkloosheid onder vijftigplussers niet oplossen.

Voordat ik ga uitleggen hoe ik dat zie, zal ik me even voorstellen, want ik ken jou wel, maar jij mij niet.

Ik ben Rita en ik werd, na dertig jaar onafgebroken te hebben gewerkt bij verschillende grote werkgevers, op 1 januari 2014 werkloos. Ik dacht dat ik met mijn werkervaring als HR-baasje en mijn universitaire opleidingsachtergrond zo weer aan de bak zou zijn.

Maar ik vergat dat ik 54 jaar was. Dat is op de arbeidsmarkt niet gewoon oud, maar stokoud.

verbodenscootmobielVacatures

Vacatures waren best te vinden. Ook in mijn vak. Op sollicitatiegesprek komen bleek een hele toer te zijn. Soms klikte ik op de digitale ‘solliciteer-nu!’-knop en plofte de afwijzing binnen vijf minuten op mijn digitale mat.

De afwijsredenen waren beslist origineel: ik was te zwaar (deze afwijsreden staat met stip op nummer 1), ik zou me gaan vervelen, ik paste niet in het profiel, ik paste niet in het team, de vacature was ingetrokken, de vacante functie was inmiddels veranderd en ga zo maar door. Tijdens al die sollicitaties heb ik één keer eerlijk horen zeggen dat ze iemand zochten tot maximaal 45 jaar. We weten allemaal dat dat wettelijk gezien niet mag, want dan is er sprake van leeftijdsdiscriminatie, maar toch is me dit eerlijke antwoord liever dan al die keren moeten horen dat ik ‘te zwaar’ ben, wat net zo goed leeftijdsdiscriminatie is, maar dan verhuld onder een drogreden.

Mag ik alsjeblieft zelf bepalen of ik ‘te zwaar’ ben, me ga vervelen of simpelweg te duur ben?

Keihard

Lees verder

Een zaterdag met vet coole taal en epic events
avatar

Vet coole taalEen vet coole zaterdag

Vandaag was een zaterdag met vet coole taal en epic events!

Deze dag…

Startte ik met een kapot moeilijke workout in natural environment. Het bleek geen business-as-usual normale extensieve tabata te zijn maar een one-hundred-percent-max-battle.

Epic

Thuisgekomen kreeg ik van mijn personal baristo een doppio espresso macchiato, waarna ik als tweede challenge van de dag door mijn timelines scrollde en een newsy deep dive meepakte.

Bizar

De op een na laatste challenge van de dag was een funshopping event dat een happening van multi-meetings bleek te worden.

Briljant

Ik sloot af met een slow food event met me matties. We toastten op no-epic-fail voor de Zuiderburen op het voetbalevent van het jaar.

Whoop whoop

Vertaling in normaal Nederlands

Lees verder