REUNIE Bende van Ellende – FAQ
avatar

Geplaatst op door mei 29, 2016
2

Bende van Ellende FAQ

Vragen en antwoorden

Ik denk zomaar dat mijn blogs over de Bende van Ellende allerhande vragen oproepen. Deze vragen vragen om een antwoord.

Gemakshalve bedien ik me van het gereedschap der business consultants: de FAQ.Bende van Ellende FAQ

FAQ 3Vraag 1 – Waren jullie altijd al een clubje?

Ja en nee. Ja, omdat er hartsvriendinnen onder ons waren en ja, ook boezemvrienden. En nee, omdat wij niet doorlopend als groepje optrokken op de middelbare school. Ja, de meiden trokken ook toen al met elkaar op. En ja, Joep en Dolf waren vrienden. Maar nee, Herbert hoorde er niet bij. Als Herbert al ergens bij hoorde, dan was het bij Ruud. En Ruud hoort alweer jaren bij Els, en niet meer bij Herbert.

FAQ 3Vraag 2 – Wanneer werden jullie een clubje?

De meiden in America, waar wij samen gingen kamperen in de grote vakantie tussen de vierde en de vijfde. Dolf kwam daar op bezoek, samen met Snah Snamegnid. Maar wij meiden hadden die dag meer aandacht voor Peter, een langharige ouwelijke jonge jongen met bruine manen tot halverwege zijn rug. Peter was de vriend van Jeroen, die zelf halflang blond haar had en de vaste vriend van Cynthia was. Jeroen en Peter zaten op het Lorentz. Wij maar op het GSW.

Joep en Dolf waren ‘doe’-vrienden. Ze waren Oen en Eppo op de Bonte Avond in Ameland. Ook maakten ze een heel lang gedicht dat tijdens een van de lessen stiekem werd voorgelezen waarin ze alle namen van de hele klas hadden verwerkt. De enige zinnen die ik me daarvan nog kan herinneren:

Mijn naam is Rosemarie Verheggen, ik heb altijd ontzettend veel te zeggen.

En mijn naam is Janneke Janzen, ik heb met alle jongens lopen sjansen.

Dolf en Joep waren creatief, en Famke ook. Famke kon goed tekenen, destijds tekende ze vooral Peter en paarden. Famke en ik, ik denk dat we allebei verliefd waren op Peter, de onbereikbare Lorentz-boy. Ik kon alleen niet tekenen. Ik kon slechts fantaseren.

Lees verder →

REUNIE Bende van Ellende – DüsselDolf
avatar

Geplaatst op door mei 28, 2016
7

WeezeMop

‘Ken je die mop van de Bende van Ellende die een weekendje naar Valencia zouden gaan?’

‘Waren dat niet die oude middelbare-schoolvrienden van het GSW in Eindhoven?’

‘Ja, die!’

‘En?’

‘Ze gingen niet’.

Nou ja, bijna niet.

Hoe dat kwam?

Dat lees je hier.

Im auto

We zouden vertrekken vanuit vliegveld Weeze, nabij Düsseldorf. Onze verkeersleider, ene Dolf te N., had alles georganiseerd. Wij vertrouwden erop dat alles tot in de puntjes was verzorgd. Dolf was wel wat karig met het delen van zijn reisinformatie, maar ach, hij was in vroeger jaren, vele jaren achter elkaar onze klassenvertegenwoordiger, dus ieder van ons koesterde zich in zijn of haar blinde vertrouwen in hem.

Wij waren met vijven en kwamen uit: Leeuwarden, Den Haag, wat eigenlijk Rotterdam bleek te zijn, Eindhoven, Utrecht en het al eerder genoemde N., wat staat voor Nijmegen. Met diverse auto’s werd naar of via N. gereden. Uiteindelijk reden twee auto’s de grens met Duitsland over, een 22 jaar oude vierkante Volvo en een heel wat nieuwere, zilvergrijze niet al te grote Mercedes.

De Volvo lag voorop. Via de groepsapp hielden wij elkaar op de hoogte waar we waren en hoe we reden. In Nederland was dat nog geen probleem met al onze 3G of 4G smartphones, maar in Duitsland moesten wij ineens over op sms.

Airport Weeze

Op vliegveld Weeze aangekomen, ging Joep de Volvo naar de lang-parkeren-parking brengen en bleef ik achter met twee stuks handbagage. Aangekomen in de aankomsthal, die in Weeze meteen dienst doet als vertrekhal, keek ik meteen op de monitor met de vertrekkende vliegtuigen. Vreemd genoeg stond Valencia er niet bij, maar wel Palma de Mallorca.

‘Misschien wordt er een tussenstop gemaakt’, dacht ik naïef en ging in een koffietentje een kop koffie bestellen.

Met de koffie voor mijn neus sms’te ik naar de andere auto met verkeersleider Dolf: ‘Ik zit er klaar voor. Im einzige Kaffeezelt am Flughafen. Aber ohne wifi. Und immer noch ohne Joep. Aber mit Kaffee. Richting schwachen Kaffee. Es ist nicht zu trinken so schwach.’

Dolf: ‘Wo is der Joep?’

Ik: ‘Der bringt den/dem/die/der/das Volvo ins Long Stay Parkingplatz’, de naamvallen waren nooit mijn sterkste kant bij Duits.

Lees verder →

REUNIE Bende van Ellende – het vluggertje
avatar

Geplaatst op door mei 30, 2016
3

REUNIE Bende van Ellende

Reunie

Vorig weekend was ik een weekendje weg met enkele oude middelbare schoolvrienden. Voorheen noemden wij onszelf de Bende van 7, maar sinds Cynthia’s rijmtalent tot bloei kwam, werd het Bende van Ellende en REUNIE spreek je uit als reu-nie. Dus niet ree-uu-nie, maar reu-nie.

Er komen drie REUNIE blogs aan. Als je er geen zin in hebt, sla je ze lekker over.

Facebook

Wie Facebooket heeft het al gezien. De oude vrienden waar ik mee op stap was, waren vrienden zoals Joep, Roos, Ae (Dolf) en Herbert die wel gewend is, maar niet aan Facebook.

We gingen naar Cynthia die aan de Costa Blanca in Spanje woont.

Heel sneu voor ons.

Rita lente 2016 - REUNIE Bende van EllendeOok sneu voor Famke die niet mee kon gaan. Ze miste een weekend waarin wij in een moordend tempo:

  • een berg beklommen
  • een haventje bekeken
  • drank dronken
  • bij praatten
  • uitzichten zagen
  • zeekajakten

Lees verder →

Vliegenmepper
avatar

Geplaatst op door mei 16, 2016
1

Vliegenmepper

Een brommende vlieg zoemt zich een weg door het vakantiehuisje.

‘Er zit hier een bromvlieg.’

‘Ja, ik hoor hem.’

‘Hij moet dood.’

‘Ga je gang, de vliegenmepper hangt naast het fornuis.’

Bzzbzz. Bzzbzz. Bzzbzz.

‘De mepper is kapot.’

‘Niet zeuren, een beetje vlieg heb je er nog steeds zo mee kapot gemept.’

Bzzbzz. Bzzbzz. Bzzbzz.

‘Wat een rotbeesten zijn het toch, die rot-bromvliegen. Ze deugen voor niets en niemendal.

Ik zal hem krijgen. Hij dood of ik dood!’

Zieeoeuw, mept de vliegenmepper. Zieeoeuw. Zieeoeuw.

Mis. En nog eens mis.

‘Ik mep steeds mis.’

‘Je moet stilletjes wachten en als de brommert ergens gaat zitten, mep je erop. Moet lukken.’

‘Ik heb wel maar één oog hè, en bovendien is mijn lens al uit. Ik zie dat kloteding nergens. Ik hoor hem alleen.’

Bzzbzz. Bzzbzz. Bzzbzz.

Lees verder →

Hackathon The Demo
avatar

Geplaatst op door mei 5, 2016
Reageer

hackathon the demoYesterday, I wrote a blog about my participation in a hackathon and the learnings I got from it.

Today I will show you the results of my team by means of the demo we presented at the FRISS Profdays.

FRISSURE – our fake insurance company

First, let me introduce the different ‘personas’ in our demo.

  • Steve, the story teller (= Yoram)
  • Anita, the regular client (= Rita)
  • Karl, the keyboard kid (= Elmer)
  • Udo, the underwriter (= Thomas)
  • Max, the manager (= Elmer)
  • Tony, the top manager (= nobody – we ran out of time)

Our story would be voiced over by a real story teller, which would be one of our marketers, being Yoram. The story is all about a fake insurance company: FRISSURE (a FRISS company, naturally).

Anita, the regular client

Fiat-500-2016-white-track-frontIn the first part of the story, Anita was introduced, and it was me who was having the honor to crawl into the skin of Anita. Anita bought a brand new car, a FIAT 500, and was in direct need for a straight forward car insurance, preferably a not too expensive polis.

To do so, she was surfing to the website of FRISSURE.

Elmer, in real life one of our product consultants, would roll the keyboard during the demo being Karl, the keyboard kid.

Beneath you can see some examples of the online pages Anita would need to fill in. These fake website pages were programmed by Erwin, who is a software developer in ordinary life. (Click on the picture and the readability will be better while appearing in a new window).

 

Hackathon the demo

Start filling in your license plate

Lees verder →

FRISS Hackathon For Dummies
avatar

Geplaatst op door mei 5, 2016
Reageer

FRISS hackathon for dummies

At FRISS, once in each half year we have our Professionalization Days. In short we call them the Profdays. All Profdays have a different theme on which we are working for one and a half day.

Profdays November 2015

Last winter, in November 2015, the theme was ‘team roles’. For me it was completely clear what this was all about.

In a team you have the red people, who tend to be the dominant, decisive ones. You have the yellow people, they typically will keep thinking things over and over again and change perspective all the time. Then you have the blue people, they are all about rules and procedures and keeping these tight. And of course you have the green people, who care about other people and are concerned on the topic of team atmosphere and collaboration amongst the team members.

Of course, each terrifically good team has all colors represented equally.

At these November Profdays, all colleagues gave me mainly green labels. I wonder why…

Hackathon for dummieshackathon-for-dummies

This time we all ought to participate in a hackathon.

A hackathon?

What is a hackathon?

Here is a short explanation from the blog Squirrly:

Basically, it’s an event, a race, a challenge (call it whatever you like), that lasts between 8 to 54 hours. Yeah, you read that right. During this limited period of time, you and your team (yes, you’re not by yourself) need to build a product that solves a viable problem of your choice, based on the resources that are available to you. This varies from an event to another. Developers, programmers, designers – you can all participate.

What is a typically non-tech-person like me going to do during a hackathon? Even when this would turn out to be something like a hackathon for dummies? When you’re a tech geek, I can imagine this is really fun and challenging. But for me, what am I going to do all these hours of the Profdays? I was afraid these hackathon hours would show to be very long hours.

Lees verder →

Hardloper Rita – interview met mezelf
avatar

Geplaatst op door mei 1, 2016
3

Hardloper Rita

Een tijdje terug kreeg ik een mailtje van iemand die toevallig op runningrita.nl was terechtgekomen. Ze onderhoudt een professioneel blog over hardlopende moeders. Ze vroeg of ik wilde meewerken aan haar blog voor de categorie ‘rennende moeders’.

In eerste instantie voelde ik daar niks voor. Ik voel me geen hardloopmoeder, noch zwemmoeder of voetbalmoeder. Ik loop hard omdat dat mijn sport is. Niet omdat ik moeder ben.

Toch was ik nieuwsgierig geworden en vroeg haar toch mij de vragen te mailen, dan zou ik daarna beslissen.

De vragen vond ik leuk genoeg. Nu sta ik op de website ‘Ren mama ren’ van Nicole Orriëns. Het werd in feite een papieren interview met mezelf. Ik schreef het zelf, dus het verdient ook hier een plaatsje. De introductietekst is geschreven door Nicole.

hardloper rita en norma

Rita met haar (loop)vriendin Norma. Rita is degene in het #runningrokje.

Eerste werd Rita.

Bij haar allereerste hardloopwedstrijd!

Dat was tijdens een sportdag in de vijfde klas van haar middelbare school. Maar hardlopen als serieuze sport? Nee, Rita vond hardlopen vooral vermoeiend.

Pas toen ze meedeed aan de Batavierenrace* in 1979 ging ze hardlopen serieus nemen. Zeker toen ze verkering kreeg met een heuse lange-afstandsatleet die minimaal zes keer per week trainde. Vanaf 1980 ging ze echt hardlopen, en is ze er nooit meer opgehouden. Een leven zonder hardlopen kan Rita zich niet voorstellen.

Rita:

‘Ik blijf hardlopen tot mijn knieën of heupen versleten zijn. Dan krijg ik operatief een paar kunstgewrichten aangemeten en daarna pak ik het hardlopen weer op.’

Dit is haar verhaal!

Over Rita

Lees verder →

Cadeaudagen van het leven zelf
avatar

Geplaatst op door april 24, 2016
Reageer

CadeaudagenSpeciale dagen

Naarmate je ouder wordt, krijg je steeds meer cadeaudagen.

‘Wat zijn dat?’, denk je misschien.

Cadeaudagen zijn gewone dagen die je cadeau krijgt van het leven zelf, waardoor het speciale dagen worden.

Je hebt ze in twee categorieën, de gouden cadeaudagen en de zwarte cadeaudagen.

Jeugd

Als je opgroeit heb je als gouden cadeaudag ten eerste je verjaardag, dat is in die levensfase een heel belangrijke cadeaudag. Je krijgt die dag letterlijk en figuurlijk cadeau(s). Voorts zijn er de verjaardagen van je vader, je moeder en je zusje, maar de meest belangrijke verjaardag, ná die van jezelf, is toch zeker die van Sinterklaas. De verjaardag van Sinterklaas is een diamanten cadeaudag.

In mijn tijd hadden Zwarte Pieten nog een roe. Daar kwam ietsjes later ophef over. Toen verdween de roe. Een hele tijd later kwam er ophef over het zwart van Zwarte Piet, dus dat verdwijnt ook. Wat ik je brom. Maar dat voorspelde ik al in dit blog en ik wil mezelf niet herhalen.

Een zwarte cadeaudag uit mijn jeugd werd 23 november. Het was de sterfdag van mijn lievelingsopa, die in het universum van ons gezin opa Middelharnis heette. Mijn opa had werkhanden die hard als staal waren van het buitenwerk dat hij deed en hij had de donkerste ogen die je je kunt indenken. Sommige kinderen waren bang van mijn opa, maar ik wist dat dat onzin was. Mijn opa Middelharnis was de liefste opa van de wereld.

Hij sterf plotseling op zijn 66e aan een hartaanval. Ik was 11 jaar en mocht niet mee naar de begrafenis. Dat vond ik onbegrijpelijk en ook gemeen. Waarom mocht het hele dorp komen en ik niet?

De 23e november werd mijn eerste zwarte cadeaudag.

Rouw

cadeaudagenZolang als zij daarna nog leefde, en dat was nog 25 hele jaren, belde ik mijn oma Middelharnis om haar te laten voelen dat ik wist wat voor dag de 23 november voor haar was. Ik kreeg haar steevast huilend aan de telefoon. Ieder jaar weer zag ik er tegenop om haar te bellen, maar omdat ik vond dat mijn ‘last’ niet opwoog tegen die van haar, belde ik toch maar, hoewel dat vaak met lood in mijn schoenen was.

Mijn oma bleef 25 jaar aan een stuk in de rouw. En altijd waren er weer haar tranen. Ze kon alle jaren die ze zonder mijn opa leefde, niet praten over hem zonder te huilen. Tegenwoordig zou je zeggen ‘het is de hoogste tijd voor een goede psycholoog’, maar die generatie geloofde nog in slikken en verder leven, zo goed en zo kwaad als dat ging.

Papiertjes

Lees verder →

Blindiaan (5) – Torenhoog
avatar

Geplaatst op door april 13, 2016
4

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Torenhoog - Hoogste-gebouwen-ter-wereld

Bloeddruk

Bij de internist word ik vrolijk welkom geheten door een vrouw in een witte jas met een speldje op haar revers waarop staat ‘specialistisch verpleegkundige’. Ze heeft er duidelijk zin in. Monter begint ze aan haar taak en vraagt me het hemd van het lijf. Haar vingers tokkelen ondertussen vliegensvlug over de toetsen van haar toetsenbord. Er moet van alles worden vastgelegd in ‘Het Systeem’.

Na een tijdje houdt het vragenvuur op en gaat mijn bloeddruk gemeten worden. Die is 215 over 163. Dat is hoog. Torenhoog zelfs. Tot drie keer toe herhaalt de opgewekte dame het ritueel, maar mijn bloeddruk is onveranderlijk hoog. Gevaarlijk hoog zelfs.

De internist himself komt er aan het eind van deze kennismaking vijf minuten bij. Hij verordonneert een 24-uursmeting van mijn bloeddruk.

24-uursmeting

Na vierentwintig uur met een kastje te hebben gelopen dat om de twintig minuten piept waarna de band om mijn rechterbovenarm zich automatisch oppompt, is duidelijk dat Het Empire State Building laag is vergeleken met mijn bloeddruk. Mijn bloeddruk is zo hoog dat deze kan wedijveren met het hoogste gebouw in de wereld, de Burj Khalifa in Dubai.

Ik moet aan de ACE-remmers en ben ik voor de rest van mijn leven hart- en vaatpatiënt.

Sporten

Ik mag niet sporten omdat dat te gevaarlijk is. En mijn opleiding tot spinninginstructeur dan? Ik was al proeflessen aan het geven op de sportschool!

“Te gevaarlijk. Wij doen er vanaf nu álles aan om uw andere oog te behouden.”

Onwerkelijk.

Bizar.

En toch maar al te waar.

Cholesterol

Lees verder →

Het enig juiste bij het Oekraïne-referendum
avatar

Geplaatst op door april 13, 2016
3

Komende woensdag kunnen we stemmen. Veel mensen zullen niet gaan. Ik weet nog niet wat ik zal doen, maar voel me verplicht er vooraf enige denktijd aan te spenderen. Mijn persoonlijke voors en tegens van het Oekraïne-referendum op een rijtje.

Oekraïne-referendum

Burgerrol bij het Oekraïne-referendum

Het zoemt al het hele weekend door mijn hoofd: komende woensdag is er een referendum. Op de schoorsteenmantel staan onze stempassen, zoals altijd bij verkiezingen, want ik wil ze op het moment suprême niet kwijt zijn. Stempassen worden weken te vroeg verstuurd dus je kunt ze gemakkelijk onbedoeld bij het oud-papier gooien.

Welke burgerrol dicht ik mezelf deze keer toe?

Ga ik stemmen in het stemlokaal en kies ik in het stemhokje voor of tegen?

Of…

Ga ik stemmen met mijn voeten en bezoek ik het stemlokaal niet eens?

Ik weet het niet. Nog niet.

Het associatieverdrag

Ik had er nog nooit eerder van gehoord, van het fenomeen associatieverdrag. De Europese Unie, en daarmee ook Nederland, heeft met ongeveer veertig andere landen zo’n verdrag. Deze deal met Oekraïne is dus lang niet het eerste associatieverdrag.

Het is wel de eerste keer dat wij collectief gedwongen worden na te denken over zo’n verdrag. Dat vind ik stiekem keileuk. Ik heb de kranten goed gevolgd de laatste weken. Ik wil wel weten waar ik voor of tegen zou moeten stemmen.

Oekraine

Lees verder →