Een aanrijding met een persoon
Zegt de conducteur
Een morbide psychose
Zegt de psycholoog
Een hoge sprong in de diepte
Zegt de flatbewoner
Een keiharde roep om hulp
Zegt de gehoorgestoorde
Een verpletterende gedachte
Zegt de zwaarmoedige
Gastblog 4 voor Expand.nlDit blog schreef ik samen met loopbaancoach Maartje Koppen.
Het is een vervolg op ons blog over Netwerken & Social Media.
Alle sollicitanten, recruiters en andere HR professionals zullen het met ons eens zijn; solliciteren doe je tegenwoordig niet meer zonder aanwezigheid op LinkedIn. Toch verzucht menigeen: ‘ik zit op LinkedIn, maar wat héb ik daar nou aan? Het brengt mij hoegenaamd niks.’
Wij geven je hier 7 praktische tips waardoor LinkedIn wél waardevol voor jou wordt tijdens het solliciteren.
LinkedIn geeft je de mogelijkheid om laagdrempelig en zonder al te veel moeite drie zaken te doen die allemaal neerkomen op ‘netwerken’.
Je kunt:
In november was ik bij een bijeenkomst van de Social Media Club 030 (@smc030), we waren te gast bij Rhinofly, een hip bedrijf dat allerlei mooie dingen doet in de digitale wereld. Mijn eerste indruk: niemand in pak, jongens met lang haar, alles gebeurt in een grote ruimte met daarin bureaus op wielen en leuke technische gadgets all over the place. De nieuwe wereld die nu eens niet virtueel voor mij verscheen maar gewoon fysiek, recht in mijn gezicht.
‘Dit is misschien een leuk bedrijf voor de jongste om stage te lopen’, dacht ik en deze gedachte stopte ik achterin mijn hoofd.
Een paar maanden daarna vroeg zijn school of wij wilden helpen bij het vinden van een stage want na het eindexamen zou hij de weken tot de zomervakantie een schooldag vrijwel geen les hebben omdat hij in twee vakken eindexamen zou doen, vooruitlopend op zijn echte examen dat pas volgend schooljaar op de planning staat.
GisterenDe oude man is een schim van de man die hij drie weken geleden nog was. Hij ligt alleen nog maar in bed. Zitten kost te veel kracht en staan helemaal. Zijn huid is als was en de rimpels zijn als een wonder uit zijn gezicht weggetrokken. Zijn handen bewegen terwijl hij praat. Aan zijn stem herken ik hem. En aan zijn handen die met licht stijve vingers benadrukken wat hij vertelt.
Van alles wat een mens herkenbaar maakt, zijn de handen het meest eigen. De vingers, de nagelbedden, de nagels zelf. Alles uniek. Zoals ook de karakteristieke manier waarop handen bewegen. Niemand ontkomt eraan; handen vormen je eigen unieke handtekening onder je zijn, of je wilt of niet.
De handen van de oude man gaan al zijn leven lang mee. Binnenkort zullen ze verstommen omdat de man er niet meer zal zijn. Hij laat zijn leven achter zich. ‘Het is voltooid’, zal hij zeggen.
Maar nu hij er nog is, vertelt hij. Hij vertelt over de oorlog, over Drenthe, over zijn werkzaam leven.
Over de oorlog zegt hij: ‘Ik was geen held, oh nee, ik was zeker geen held.’ Hij vertelt over het onderduiken in de dierentuin van Emmen, boven in de nachthokken van de wilde dieren. Het was er warm en veilig want niemand zocht in de dierentuin.
De oude man formuleert gemakkelijk, nog net zo makkelijk als jaren geleden toen ik hem voor het eerst ontmoette. Hij is helemaal helder en weet precies wat hij wil.
Hij wil niet verder.
Het was stil de laatste weken op mijn blog. Sommige trouwe lezers informeerden al voorzichtig of ik in een writersblock terecht was gekomen.
Neen. In het geheel niet. Ik heb juist veel geschreven. Te beginnen met een ondernemingsplan en daarna een portfolio, gevolgd door een operationeel plan om te eindigen met mijn eerste heuse offerte. Die nog niet af is, maar wel halverwege.
Ik heb in de maanden maart en april heel serieus onderzocht of ik als partner in een start-up wilde en kon stappen. De boys van Perflectie stonden er open voor, maar na een week of twee ook in praktische zin met hen te zijn opgetrokken, heb ik me teruggetrokken.
Perflectie was, hoe leuk en vernieuwend ook, niet ‘mijn ding’.
Wat is dan wel ‘mijn ding’? Ik vraag het u af.
Ik houd van het HR-vak met een extra warm hart voor leren en ontwikkelen, geniet van het opzetten van nieuwe dingen, werk graag samen, ben goed bestand tegen deadlines en lever op wat ik afspreek. Ik heb nog nooit in een organisatie gewerkt waar het primaire proces me tegenstond. Aangezien mijn ervaring loopt van de financiële wereld via de ICT-wereld en de sociale zekerheid naar het gevangeniswezen om vooralsnog te eindigen in de media, kun je makkelijk concluderen dat ik eigenlijk overal kan werken, als ik ‘mijn ding’ maar kan doen.
Mijn ding is: voor mensen met mensen door mensen. Niet te hoogdravend, wel genuanceerd, oplossingsgericht, verrassend en uitgaand van zelfregie.
Inhoudelijk zwakAls je geen zin hebt in een inhoudelijk zwak blog, dan raad ik je aan niet verder te lezen. Dit blog wordt namelijk alles behalve inhoudelijk.
Het gaat in het algemeen gesproken helemaal nergens over en meer specifiek heeft het daar bovenop ook nog eens niet veel om het lijf. Het wordt een regelrecht flutblog.
Maar wel een flutblog met een boodschap.
Of beter, waarmee je om een boodschap kan.
Ik heb al jaren van die handige opvouwbare boodschaptassen in diverse tassen. Er zit en een in mijn favoriete handtas, een in mijn werktas en een in mijn sporttas. En, toen we nog een auto hadden, lag er een in het handschoenenvakje van de auto.
Ik gebruik ze nooit. Ik weet niet waardoor dat komt, want iedere keer als ik weer zo’n opvouwtasje koop, denk ik: ‘wat een handig ding en nog milieuvriendelijk ook’. Zo’n tasje geeft je meteen een biobetrouwbare uitstraling en laat zien aan het grote publiek dat jou met dat tasje ziet hannesen, dat je praktisch bent en toch milieubewust. Als combinatie is dat vrij uniek want meestal is biobetrouwbaar gewoon onhandig. Je moet ervoor omfietsen en je moet vieze troep scheiden en meer van die tijdverslindende vrije-uitloopfratsen.
Zo niet het gebruik van vouwtasjes. Er is echt geen speld tussen te krijgen. Vouwtasjes zijn handig en hebben de toekomst.
AfgeschrevenOver een maand ben ik 55 jaar. Dan ben ik 55 en werkloos. Of 55+ en werkloos, dat klinkt nog dramatischer. Neem van mij aan: dat wil je niet zijn.
Ondertussen ben ik 30 sollicitaties verder. Ik kwam eenmaal bij de laatste twee en een keer bij de laatste drie. Vreemd genoeg zijn dat de ergste afwijzingen. Dan ben je er bijna en willen ze je toch niet. Dat valt rauw op je dak. En volgt rouw om die nieuwe, rauwe werkelijkheid.
De laatste keer gebeurde dat een kleine maand geleden. Sindsdien schreef ik weinig. Blijkbaar moest ik door een dal. Het dal dat ik kortweg ‘afgeschreven’ ben gaan noemen. In de afgelopen weken had ik alleen zin om zeurblogs te schrijven. Boze, teleurgestelde en verwijtende blogs over het onrecht dat leeftijdsdiscriminatie heet en mijn persoonlijk onvermogen dat ik ondertuigingskracht noem.
Maar zeurblogs schrijven is niet wat ik wil. Ik wil graag dat de buitenwereld mij ziet als een kordate en opgewekte vrouw die noch last heeft van tegenslag, noch zich uit het veld laat slaan.
De werkelijkheid is anders.
Ik wist dat het bestond, leeftijdsdiscriminatie, maar ik had echt niet gedacht dat ik ermee te maken zou krijgen. Mijn werkervaring is gevarieerd, ik heb bij diverse werkgevers gewerkt, mijn vakkennis staat wijd en zijd bekend als volledig up-to-standard , ik werk graag samen, kan prima leidinggeven en ben beslist een voorloper op gebied van Social HR. Zozeer zelfs, dat jongere vakbroeders en -zusters daar nog een puntje aan kunnen zuigen.
In het moeras der nuttelozen vind je een uitdragerij van ambitieuze doch luchtledige zonder(werk)lingen die verliezen als kampioenen en winnen als het te laat is. Waar hoop en wanhoop zij aan zij liggen en lust en last ernaast. Om nog maar te zwijgen van de inspiratie die in schril contrast staat tot de transpiratie, die welig tiert en de inspiratie laat verbleken tot een ogenschijnlijke wassen neus maar die blijkt juist zeer reëel. Er rest hen niets dan in die neuzen pulken, propjes schieten en wachten op dat ene doelpunt. Zelfs keepers kunnen die maken en niet eens in Wonderland waar Alice allang vertrokken is want die voelde de bui al hangen waardoor haar frons niet eeuwig gespannen kon staan en ze spoorslags een andere afslag nam en dat is maar goed ook want Alice werd een project en dat is het laatste wat zij wilde zijn. Dat project leidde haar wel telkenmale langs het moeras waarin zij de nuttelozen langzaam zag verdrinken. ‘Zij liever dan ik’, dacht ze en vertrok naar andere oorden.
Op 17 april 2004 stierf mijn vader die ik nu 10 jaar achter elkaar op deze dag gedenk. Hij zou dat belachelijk hebben gevonden en stiekem ook wel fijn. De doden leven meer dan we vermoeden.
17 april 2014
In een zee van tijd
Vaar ik naar de einder
Van niks en niemendal
In een zee van tijd
Verslik ik me
Jij meer dan dat
Het eind nabij
Van nu en nooit
Als een zee van tijd
15 april 2014
Welke gek zet nu in haar Twitter-bio dat zij hardcore hardloper is?
Well, that’s me!!
Dat schept verwachtingen. Onder atleten geldt een absolute voorkeur voor beter, sneller en langer. Ik ben zo vaak geblesseerd dat het voor mij alleen maar slechter, langzamer en korter is.
Toch voel ik me op-en-top hardcore hardloper.
Hoe komt dat?
Het allerbelangrijkste is mijn liefde voor de sport. Ik vind atletiek in het algemeen en hardlopen in het bijzonder, in alle eenvoud, simpelweg prachtig. Je hebt er bijna niks voor nodig. Je kunt het met alle typen weer blijven doen, je komt het hele jaar door buiten en je kunt het altijd op je eigen niveau blijven doen. Tenzij je blessures oploopt. 🙁
Ik houd van de snelle loopnummers. Sprinten is niet mijn persoonlijke favoriet maar op wedstrijden zijn het zonder meer mooie nummers. De pure snelheid geeft de competitie extra glans en de atleten zijn altijd net wat meer extravagant en extravert dan de gecontroleerde en meer ingetogen lange afstandsdames en -heren.
Ik heb mijn sporthart verpand aan de middenafstand, van 400m tot en met 1500m, met een absoluut zwak voor de 800m. Ik kan het niet vaak genoeg zien. Het gaat snel, er komt tactiek en techniek bij kijken en de wedstrijden zijn vrijwel altijd spannend.
In mijn eigen actieve wedstrijdperiode was mijn favoriete nummer de 800m. Als de race goed was ingedeeld, liep ik het laatste stuk met volslagen leeggelopen armen, wat een heel gek gevoel is. Mijn beste prestatie ooit was een derde plaats op de 800m bij de NSK 1984 (Nederlandse Studenten Kampioenschappen).
Ik ben altijd fanatieker geweest in mijn hoofd dan dat het lijf in werkelijkheid voor elkaar kreeg.
