Pensioenfeestje
De-man-over-wie-ik-niet-schrijf is met pensioen.
Deze week was zijn afscheidsfeestje. Zijn collega’s hadden het leuk gedaan, in de vorm van College Tour werden er ‘spontane’ vragen gesteld door het publiek en daarover kon de-man-over-wie-ik-niet-schrijf steeds een mini-college geven.
Motto: eens een docent, altijd een docent!
Inhoudelijk heb ik niet kunnen onthouden welke vragen werden gesteld en wat daarop de antwoorden waren, mijn huidige opiumhoudende-staat-van-gedrogeerd-zijn, maakt dat mijn geheugen als een vergiet werkt. Het ene oor in, het andere oor uit, dat werk.
Vitaal
Ik voelde meer dan dat ik het zag of beluisterde dat hij het naar zijn zin had en dat hij ervan genoot om op deze manier afscheid te kunnen nemen. De woorden vitaal, fit, betrokken en bevlogen zijn nog nooit zo vaak genoemd in relatie tot een pas-gepensioneerde als tijdens dit afscheid.
Nu geef ik de collega’s van de-man-over-wie-ik-niet-schrijf geen ongelijk. Hij is ongekend vitaal en fit en betrokken en bevlogen. En ook totaal niet bezig met het pensioneren en plannen maken voor daarna.
We hadden in totaal één plan en dat was om in de meimaand te gaan fietsen in Spanje.
Helaas is mijn oogarts daarvoor gaan liggen. Het leek hem geen goed idee om dat nu te gaan doen vanwege mijn verre van fitte noch vitale status van zijn. We moesten maar eens beginnen met een uitstel van de vakantie van drie weken.















