Running Rita
Zondag liep ik mijn eerste rondje als hardlopende blindiaan. Een mijlpaal. Het ging lichtvoetig, langzaam en lekker.
Lichtvoetig omdat ik nu eenmaal zo loop (ja, echt), langzaam omdat mijn conditie naar de mallenmoeren is en lekker omdat het simpelweg fijn was om weer te lopen, om weer te dúrven lopen.
Angst
Ik had werkelijk niet gedacht dat ik dit na zes weken alweer zou durven doen. Angst is een raar ding. Het is er ineens. Angst dat het nog een keer gebeurt. Dat mijn lijf me opnieuw in de steek laat. Dat het van kwaad tot erger gaat. Dat het vanaf nu alleen nog maar verder bergafwaarts gaat. Dat het…
Angst werkt verlammend. Je gaat ervan piekeren en dat piekeren maakt het alleen maar erger.
Je zou verwachten dat al het gedokter van de laatste weken erbij helpt, maar het tegendeel is eerder het geval. Ik werd er niet geruster op.
‘Uw andere oog heeft nu een verhoogd risico.’
‘Weet u zeker dat u uw cholesterol wilt aanpakken met een dieet en niet met pillen?’ (Er wordt niet werkelijk gezegd ‘pillen’ maar er wordt gezegd ‘medicatie’ of ‘medicijnen’ of ‘medicinaal’.)
‘Nee, sporten is uit den boze. U mag in geen geval sporten.’
‘Ik stuur u door naar de neuroloog voor een neurologische screening.’
Ik zag ondertussen al een paar oogartsen (m/v), een internist plus zijn secondant (m/v) en een neuroloog of twee (m/m). Voor zover mijn (ene) psychologenoog reikt, is de oogarts een knappe techneut, laat de internist alles over aan zijn secondant en is de neuroloog een goedmoedige, olijke man, die zelf best een cholesterolverlagend dieet zou kunnen volgen, maar wie ben ik om dat te bedenken, want wie weet, misschien doet hij dat allang.
Gratis tip
Prachtfoto
