runningrita

Geen werk

In de vroege jaren ’80 moest ik een hoofdrichting binnen de studie Psychologie kiezen. Er was in die jaren een gigantische werkloosheid onder Sociale Wetenschappers, deze was ruim groter dan de crisis in de werkgelegenheid op dit moment.

Je wist zo goed als zeker dat je, als je Klinische Psychologie ging doen of Ontwikkelings- of Cultuurpsychologie, afstevende op werkloosheid. Tegen de tijdsgeest van toen waarin bewuste baanloosheid gemeengoed was, wilde ik onder geen voorwaarden in een uitkering belanden. Ik wilde mijn eigen geld verdienen.

Wel werk

Heel pragmatisch ben ik gaan afvinken wat de kansen waren op werk bezien vanuit de verschillende afstudeerrichtingen. Je had de richtingen die gericht waren op onderzoek zoals Functieleer en Mathematische Psychologie en wat toen Biopsychologie heette (nu heet dat Neuropsychologie). Die theoretische richtingen vielen af want ik zag mezelf niet mijn hele leven rondlopen in de biotoop van een universiteit.

Bleef over twee meer praktische georiënteerde hoofdrichtingen: Gerontologie en Arbeid- en Organisatiepsychologie. Gerontologie was hetzelfde als Ontwikkelingspsychologie maar dan gericht op de groep ouden van dagen, zoals 65+’ers toen heetten. Ik was 22 jaar en bejaarden interesseerden mij evenveel als het succes van de komkommerteelt op zandgronden.

A&O werd destijds gezien als de ‘rechtse richting’ en was daarmee bij voorbaat fout, maar daar had ik lak aan. Belangrijk was bovenal dat de kansen op werk na het afstuderen goed waren.

A&O psychologie

Lees verder →