Motto: jumping is a lifestyle
avatar

jumping is a lifestyle

Ski-virus

Het gezinslid dat het meest bevattelijk bleek voor het erven van mijn ski-virus is zonder twijfel mijn oudste zoon.

Sinds de allereerste keer dat hij ging skiën, hij was destijds acht jaar, probeert hij zoveel mogelijk hobbels en bobbels te vinden op en buiten de piste, om al springend naar beneden te glijden.

Zijn motto: Jumping is a lifestyle!

Die allereerste keer kostte zijn gespring hem de eerste plaats tijdens het wedstrijdje van de skischool. De wedstrijd die in zijn ogen geheel onterecht werd gewonnen door zijn zus, die er met een megabeker vandoor ging.

Zelden hebben wij hem zó kwaad gezien als destijds. Dat hij brons had, was net als brons voor Sven Kramer. Het is wel een medaille gewonnen, maar je hebt toch vooral verloren.

Zoonlief bleef zeker anderhalf uur buiten op het ijskoude terras onder een tafel zitten met de smoor in, terwijl wij binnen in de warmte van de Stube het einde van de skilessen gingen vieren.

Winterberg

Lees verder

Aanrader – film: Call me by your name
avatar

Call me by your name

Film: call me by your name

Deze week ging ik naar de film met bovenstaande naam. Ik wist eigenlijk niet goed wat te verwachten, anderen hadden hem uitgezocht.

Call me my your name bleek een prachtigachtige film te zijn over een opbloeiende liefde tussen twee jongens in het jaar 1983.

Zo mooi. In alles, het spel van de hoofdpersonen, de enscenering, de muziek, belichting. Het is een film die vrolijk en droef tegelijk is. Die weemoedig stemt en hoopvol is ineen.

call me by your name

Goed nieuws

Het goede nieuws is dat de film nog maar net draait in de Nederlandse bioscopen, meest in het alternatieve circuit, dus jij kunt er ook nog naartoe.

Ik heb maar een advies: GAAT DAT ZIEN!

Lees verder

Blindiaan (23) – Cadeautje
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

cadeautje

Slecht weer

Het weer is in de Franse Alpen niet best. Het regent en pas boven 2200 meter verandert de regen in sneeuw. De wolken hangen zo laag dat je er dwars doorheen skiet. De temperatuur is zo opgelopen dat de sneeuw is veranderd in stroeve pap, tot op grote hoogtes.

Dat de sneeuw pap is geworden, weet ik niet als ik aan de eerste afdaling begin. Door de sneeuwbril waarop de regendruppels blijven hangen, zie ik niets. En wrijven helpt niet.

Ik moet naar beneden, maar voel de onmacht opwellen zodra het besef doordringt dat skiën best lukt als Blindiaan, maar niet in deze weersomstandigheden. Mijn zicht is zo slecht dat ik angstig word en met angst in de benen verkrampen de skibewegingen zodat goed naar beneden komen onmogelijk lijkt.

Tranen

Tranen van onmacht en frustratie druppelen aan de binnenkant van mijn skibril. Nu beslaat het kloteding ook nog.

‘Ik wil dit niet.’

‘Ik wil naar huis.’

‘Dit is alles, behalve leuk.’

Maar ik moet naar beneden. Er is die ijzeren skiwet. Als je de lift uit bent, kun je alleen maar naar omlaag.

‘Vroeger liet ik me door geen enkel weerstype weerhouden en nu jank ik als een klein, onmachtig kind.’

Op sleeptouw genomen

Lees verder

Ruud van Gijzel
avatar

In memoriam Ruud van Gijzel

Ruud van Gijzel10 maart 1959 – 4 januari 2018

~~~~

Deel I – Gezusters PTT

Op de middelbare school, als het leven nog oneindig is en vol geheime beloftes, zaten we in dezelfde Vwo-klas vanaf de tweede, Ruud en ik. Samen met nog 26 anderen, waaronder Famke, Dolf, Joep, Els, Roos, Cynthia en Herbert, in de tegenwoordige tijd bekend onder het pseudoniem ‘Bende van Negen’.

Postbezorger

Het was vóór de tijd van social media en toch ook weer niet, want wij communiceerden tijdens de lessen via afgescheurde stukjes papier met elkaar. Complicerende factor was dat Roos en Cynthia niet direct voor Famke en mij zaten, maar dat Herbert en Ruud ertussen zaten.

De papiertjes gingen heen en weer via hen.

Meestal via Ruud, want Herbert was altijd aan het opletten, dus die reageerde meestal niet op porren in zijn rug.

Op zeker moment noemde Ruud ons viertal de ‘gezusters PTT’.

Hijzelf was onze trouwe postbezorger. Hij deed het kreunend en steunend. Wat dat betreft is een smartphone wel zo makkelijk, die geeft geen kik.

Alfa-man

De briefjes gingen daarna heen en weer beginnend met: ‘van een zuster PTT aan mijn zuster PTT’. Of we zetten op de onbeschreven omgevouwen achterkant van het briefje: ‘via onze exclusieve bezorger PTT aan onze gezusters PTT’. Om de postbezorger te beletten al te veel mee te lezen, plachten we ghmschrft t gbrkn.

Hierboven het bewijs, en hieronder een zelfportret van Ruud. Getekend achterop een proefwerkvel van een proefwerk Biologie.

Lees verder

Blindiaan (22) – Levensles
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

levensles

De les van de vierkante centimeter

Ik zit hier en ik denk aan alles waarover ik kan schrijven en ik blijf zitten en ik doe niks. Ik kom tot niks. Ik wil wel schrijven, maar het resultaat is niks. Er zijn alleen vluchtige, genadeloze gedachten.

De tijd glijdt.

De tijd glijdt voorbij.

Ik leef op de vierkante centimeter en kijk naar het leven buiten. Ik ben de gevangene van dit lijf. Het nagelt mij vast in gemene geluiden en een troebele blik.

Mijn gedachten snijden gelijk een vlijmscherp mes. Ik snij door het leven en leg plakjes klaar voor wie het lezen wil.

Ik ben als ik schrijf.

Ik ben geworden wie ik was, maar aan wie ik voorbij leefde en wegstopte in de lades ‘straks’ en ‘later’.

Mijn levensles

Lees verder

Heel Holland Prakt – The origin of Hollandse Pot
avatar

Hollandsche pot

Dutch dinner in wintertime: Heel Holland Prakt

Last year in wintertime, I invited my FRISS colleagues from abroad for a dinner party at my house. My foreign colleagues are tech specialists and at that time we employed people from Egypt, Jordan, Russia, Canada, Slovakia and Italy.

I made them different Dutch hotschpots like boerenkoolstamppot, hutspot, zuurkoolstamppot and rauwe andijviestamp, in English respectively mashed kale, root stew, sauerkraut stew and raw endive stew: Heel Holland Prakt.

My objective was to explain to them where this kind of food originates from: the origin of Hollandse Pot.

I wrote a story about my own family that started a hundred years ago, right in the middle of World War I.

When leaving, everybody thanked the man-about-whom-I-do-not-write and me for our hospitality, but afterwards I didn’t hear anything anymore, so I thought, they probably must have found it a bit strange what I’ve been doing.

Hollandse Pot

On this picture not only the techies are captured, our sales people from abroad are also on the picture

Feedback

However, two weeks ago two of them independently from each other came back on this evening, both with a different scope.

Lees verder

Houd moed en van elkaar
avatar

Houd moed

24 december 2017

Het is een weemoedige dag. 

Mijn vader zou vandaag 88 jaar zijn geworden. Het is meer dan jammer dat wij zijn laatste verjaardag vierden in 2003, toen hij 74 werd. 

Dat wij zijn laatste verjaardag samen vierden die dag, wisten we niet. Hij stierf vier maanden later plotseling, aan een hartaanval.

Binnen een minuut was hij van een fitte zeventiger ineens veranderd in een dode pierlala. 

Schrik

Toen ik binnenkwam, amper een uur later, herkende ik hem niet. Ik dacht dat ik mijn oma zag die ik in de huiskamer van mijn ouders dood zag liggen.

Ik wilde wat zeggen, die zaterdagavond in 2004, maar er kwam geen geluid uit mijn keel. Ik was letterlijk met stomheid geslagen. 

Mijn stilte duurde tot de volgende dag, toen er een hesig gefluister uit mijn keel kwam en ik niet meer hoefde te schrijven wat ik bedoelde. 

Missen

Mijn lieve papa, ik mis hem. 

Vandaag niet per se meer dan andere dagen. 

Troostend is het besef dat hij altijd mijn vader zal blijven. Niemand anders neemt zijn plaats in of zal dat ooit doen. Hij is en blijft mijn enige vader, of hij er nou fysiek bij is of niet. 

Wat niet wegneemt dat ik hem ontzettend kan missen. 

23 december 2017

Lees verder

Uit de Steentijd – de medewerker Adrema
avatar

Medewerker Adrema

Uitgestorven functie

Sommige vanzelfsprekende functies uit het begin van mijn loopbaan, bleken helemaal niet zo vanzelfsprekend te zijn. Ze zijn verdwenen. De vooruitgang maakte ze overbodig.

Zo was er bij de bank waar ik ooit mijn HR loopbaan startte, de medewerker Adrema.

Als ik terugdenk aan de medewerker Adrema, word ik vrolijk en ook een tikje weemoedig. Hoe dat zit, wordt duidelijk als je verder leest.

HR heette toen nog PZ en PZ was er in de periode die lag vóór de tijd dat hetzelfde P&O ging heten, kun je nagaan hoe lang dat geleden is, maar dit geheel terzijde. Ik werkte destijds als personeelsadviseur bij PZ op kantoor Den Haag.

De medewerker Adrema had een cruciale plaats in het zakelijke buitenlands betalingsverkeer, dat in die tijd net niet meer met de postduif ging, maar met lange formulieren met vijf doorslagen in vijf verschillende kleuren.

Doorslagformulier

Voor de millennials onder de lezers: een doorslag is een flinterdun stuk papier, voorzien van een laagje carbon, waardoor je, als je heel hard drukte met je balpen, of lekker harde aanslagen maakte met je mechanische typemachine, in een moeite door je formulier in een keer voor vijf verschillende gebruikers klaar kon maken.

Het was een wonder van efficiëntie, zo’n doorslagformulier.

Carbon is een spulletje dat werkt als de inktcartridge van een printer, maar dan eenmalig. Je kreeg er vieze vingertoppen van, van die formulieren met carbon. Je vingers zagen er net zo uit als bij een tatoeage, maar dan onbedoeld en niet aan de buitenkant, maar aan de binnenkant.

Carbon kon je wegwassen, wat een voordeel is ten opzichte van een tatoeage.

medewerker adrema

Medewerker Adrema

Lees verder

Blindiaan (21) – Diepte zien
avatar

Column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Diepte zien

Kun je nog diepte zien?

Het is ruim twee jaar geleden dat ik blind werd aan één oog.

De vraag die mij de afgelopen jaren het meest is gesteld, is: ‘je ziet zeker geen diepte meer?!’

Eigenlijk is het meestal geen vraag, het is eerder een stelling.

Ooit leerden we dat je twee ogen nodig hebt om diepte te kunnen zien en dat weten de meeste mensen nog. De vanzelfsprekende aanname is dat als je maar één oog hebt, je geen diepte meer ziet.

Mijn antwoord logenstraft dit vooroordeel voor eens en altijd: ‘Ik zie nog gewoon diepte’.

Ik weet niet hoe het werkt, maar mijn hersens organiseren de werkelijkheid nog steeds in 3D. Een enkele keer zie ik een laag stoepje over het hoofd waardoor ik onhandig struikel en bij het hardlopen in het bos ben ik extra waakzaam voor alles wat zich laag bij de grond bevindt zoals boomwortels en takken, maar dat is eerder ter voorkoming van een val dan omdat ik niet goed diepte zie.

Inleveren?

Hoef je dan met één oog niets in te leveren?

Eigenlijk niet.

Lees verder