Uit de Steentijd – de medewerker Adrema
avatar

Medewerker Adrema

Uitgestorven functie

Sommige vanzelfsprekende functies uit het begin van mijn loopbaan, bleken helemaal niet zo vanzelfsprekend te zijn. Ze zijn verdwenen. De vooruitgang maakte ze overbodig.

Zo was er bij de bank waar ik ooit mijn HR loopbaan startte, de medewerker Adrema.

Als ik terugdenk aan de medewerker Adrema, word ik vrolijk en ook een tikje weemoedig. Hoe dat zit, wordt duidelijk als je verder leest.

HR heette toen nog PZ en PZ was er in de periode die lag vóór de tijd dat hetzelfde P&O ging heten, kun je nagaan hoe lang dat geleden is, maar dit geheel terzijde. Ik werkte destijds als personeelsadviseur bij PZ op kantoor Den Haag.

De medewerker Adrema had een cruciale plaats in het zakelijke buitenlands betalingsverkeer, dat in die tijd net niet meer met de postduif ging, maar met lange formulieren met vijf doorslagen in vijf verschillende kleuren.

Doorslagformulier

Voor de millennials onder de lezers: een doorslag is een flinterdun stuk papier, voorzien van een laagje carbon, waardoor je, als je heel hard drukte met je balpen, of lekker harde aanslagen maakte met je mechanische typemachine, in een moeite door je formulier in een keer voor vijf verschillende gebruikers klaar kon maken.

Het was een wonder van efficiëntie, zo’n doorslagformulier.

Carbon is een spulletje dat werkt als de inktcartridge van een printer, maar dan eenmalig. Je kreeg er vieze vingertoppen van, van die formulieren met carbon. Je vingers zagen er net zo uit als bij een tatoeage, maar dan onbedoeld en niet aan de buitenkant, maar aan de binnenkant.

Carbon kon je wegwassen, wat een voordeel is ten opzichte van een tatoeage.

medewerker adrema

Medewerker Adrema

Lees verder

Blindiaan (21) – Diepte zien
avatar

Column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Diepte zien

Kun je nog diepte zien?

Het is ruim twee jaar geleden dat ik blind werd aan één oog.

De vraag die mij de afgelopen jaren het meest is gesteld, is: ‘je ziet zeker geen diepte meer?!’

Eigenlijk is het meestal geen vraag, het is eerder een stelling.

Ooit leerden we dat je twee ogen nodig hebt om diepte te kunnen zien en dat weten de meeste mensen nog. De vanzelfsprekende aanname is dat als je maar één oog hebt, je geen diepte meer ziet.

Mijn antwoord logenstraft dit vooroordeel voor eens en altijd: ‘Ik zie nog gewoon diepte’.

Ik weet niet hoe het werkt, maar mijn hersens organiseren de werkelijkheid nog steeds in 3D. Een enkele keer zie ik een laag stoepje over het hoofd waardoor ik onhandig struikel en bij het hardlopen in het bos ben ik extra waakzaam voor alles wat zich laag bij de grond bevindt zoals boomwortels en takken, maar dat is eerder ter voorkoming van een val dan omdat ik niet goed diepte zie.

Inleveren?

Hoef je dan met één oog niets in te leveren?

Eigenlijk niet.

Lees verder

Gefeliciteerd met je pensioen!
avatar

Gefeliciteerd met je pensioenPensioen is ver-van-mijn-bed

Binnenkort komt dat wat altijd de ver-van-mijn-bed-show was, heel dichtbij. De-man-over-wie-ik-niet-schrijf gaat met pensioen.

Ineens is ver-van-mijn-bed, letterlijk ín mijn bed. Binnen een half jaar heb ik een gepensioneerde in mijn bed. Lekker is dat.

Zijn laatste werkdag is donderdag 3 mei 2018. Dan klinkt het: ‘Gefeliciteerd met je pensioen.’

Dat is akelig dichtbij.

Of moet ik zeggen, dat is heerlijk dichtbij?

Thema pensioen

gefeliciteerd met je pensioenHet is een thema de laatste tijd, bij ons Dijkduintjes, dat pensioen. Er komen financiële vragen op je af en ongeveer honderdzesentachtigduizend keer achter elkaar de vraag: ‘Wat gaat hij doen?’

Hij weet niet wat hij gaat doen.

Niks. Dat gaat hij doen.

Helemaal niks.

Athans, voorlopig.

Zoveel is duidelijk.

Verder is er de tijd vóór 3 mei, waarin nog veel moet gebeuren, en is er de periode ná 3 mei, wat een groot zwart gat is. Dat is niet onprettig, maar wel een grote open vlakte van mogelijkheden.

De man-over-wie-ik-niet-schrijf kiest ervoor om zich niet op voorhand al vast te leggen aan allerlei bezigheden. Bovendien is hij een man die niet geschikt is voor allerlei activiteiten die misschien voor een ander wel een zekere bevrediging kunnen geven.

Het grote WAT

Lees verder

Kind in de lucht: vliegangst! 
avatar

Vliegangst

Vliegangst

vliegangstMijn meisjeskind zit in de lucht. Al 24 uur. 

We brachten haar weg naar Schiphol. Samen met de ouders van haar buurman in het vliegtuig.

We aten een burger bij de Burger King.

Ze checkten volautomatisch in, zonder tussenkomst van een personeelslid, tot en met de koffers aan toe.

Wij zwaaiden nog, en weg waren ze.

Mijn vliegangst kon beginnen!

En zo geschiedde.

Dertig uur

Zij kijkt films en eet dropjes die luisteren naar de naam zoethoudertjes. Leek me toepasselijk als je dertig uur in de lucht hangt. 

Misschien slaapt ze. Gezellig tegen haar buurman aan. 

Ik stel me haar weelderige blonde haardos voor, half tegen zijn donkere krullen. Samen in de lucht.

Wachtend op wat komen gaat.

Overgave.

Slapeloos

Lees verder

Pheidippidesloop 2017: een hele marathon in 7 stukjes
avatar

Start Pheidippidesloop 2017 van U-TrackStart van de 38e Pheidippidesloop. Opname: Ted van den Bergh.

Marathon in zeven etappes

Gisteren was weer het zover: de Pheidippidesloop 2017 stond op het programma. Bij dit jaarlijks terugkerende hardloopevenement loop je met een team van zeven personen een hele marathon.

Er zijn twee afstanden: de lange afstand, die niet zo heel lang is , namelijk 6,8 kilometer en de korte, die niet zo super kort is, namelijk 4,1 kilometer. De lange afstand wordt vijf keer gelopen en de korte wordt twee keer gelopen. Bij elkaar opgeteld precies 41,2 kilometer.

Parcours

Pheidppidesloop 2017

Foto: Fons Gennisse

Het parcours loopt door het mooie bosgebied van Amelisweerd, je weet wel het bos langs de A27 van de slogan ‘Wie het kleine niet eert, is Amelis niet weerd’. Met de aangekondigde verbreding van de A27 wordt er nog meer Amelisweerd ingeleverd, dus de jaren ’70-slogan kan weer uit de kast.

Dat bos dus.

Het bos lag er mooi bij.

Er was een felle wind, maar die had je tijdens de eerste anderhalve kilometer tegen terwijl je door het bos liep, dus de wind werd aardig afgezwakt door de bomen.

Wisselen

Het wisselen gebeurt op de Utrechtse atletiekbaan Maarschalkerweerd.

Lees verder

Blindiaan (20) – Zondag pillen-dag
avatar

Vervolg Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Dit verhaal is hier eerder gepubliceerd onder de titel thuisapotheek.

thuisapotheek

Complicaties

Het is alweer een tijd geleden dat ik schreef over de complicaties die zich voordeden in mijn blinde oog. We zijn vele pillen, druppels en ziekenhuisbezoeken verder en gelukkig gaat het goed. Als het blijft zoals nu, hoef ik niet bang te zijn dat ik mijn oog kwijtraak.

Het oog vraagt voorlopig wel de nodige medische zorg. Het bewijs daarvan is de thuisapotheek die ik aan pillen en oogdruppels in huis heb. Tot in de koelkast toe staat en ligt mijn voorraad.

Pillen

Ten tijde van de complicaties slikte ik elf pillen per dag. Daarvan waren er vijf specifiek voor de te hoge oogdruk. Van deze pillen werd ik moe, op het uitgeputte af. Het was echte rotzooi want tegelijkertijd moesten nier- en leverfunctie in de gaten worden gehouden.

Deze pillen mocht ik zelf afbouwen.

Dat klonk eenvoudiger dan het bleek te zijn. Een pil minder per dag leverde meteen een zwaar hoofd op. Het was net geen heuse hoofdpijn, maar fris was anders. Diverse pogingen om te minderen strandden op deze manier.

Eind november dacht ik nooit van de pillenzooi af te komen.

Lees verder

Blindiaan (19) – Laseren
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Eerder verschenen: in dit bloglaseren

Nieuw-vaten laseren

Het doel van de ooglaserbehandeling is: dood aan alle nieuw-vaten!

Het laseren voelt als de tactiek van de verschroeide aarde uit het Rusland van de Tweede Wereldoorlog en veroorzaakt een brandende pijn midden in mijn hoofd.

Iedere laserstoot lijkt een voltreffer. Ik krijg ongeveer honderddertig van die stoten per behandeling. Om de laser goed te kunnen richten krijg ik een lens met een doorzichtig goedje in mijn oog geduwd en daar doorheen gaan de groene laserstralen.

Na verloop van minuten gaat mijn oog steeds meer tranen en op het laatst zit ik met een compleet huilend oog met mijn kin op het ene rekje en mijn voorhoofd tegen een ander rekje.

Automatisch trekt mijn hoofd zich langzaam terug.

Het laseren doet enorm pijn.

Warme hand

Lees verder

Singelloop Utrecht: I did it!
avatar

Singelloop Utrecht

Singelloop Utrecht

Vandaag stond ie, net als vorig jaar en vele jaren daarvoor, weer op het programma: de Utrechtse Singelloop.

Vorig jaar stapte ik na vier kilometer uit. Dit jaar liep ik wel de volle tien kilometers. In mijn langzaamste tijd ooit, dat helaas wel.

Ik liep ruim boven het uur, over deze tien kilometer. In 2014 liep ik nog 57:14. Nu zeseneenhalve minuut langzamer. Ik zou me moeten schamen.

Maar, wonder boven wonder, dat doe ik niet. Ik vind het juist goed van mezelf dat ik hem heb uitgelopen.

De eerste vijf

In de eerste vijf kilometer liep ik lekker, hoewel mijn nieuwe schoenen al snel knelden. Niet de goede keus gemaakt vrees ik. Hopelijk kan ik ze nog ruilen.

Na anderhalve kilometer stond de-man-over-wie-ik-niet-schrijf speciaal aan de kant om mij aan te moedigen. Hoe lief is dat! Ik duwde hem mijn zonneklep in de handen. Het ding was te warm op mijn hoofd en de zon scheen toch niet.

Lees verder

Blindiaan (18) – Dwaaloog
avatar

Vervolg op column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

Dit Blindiaan-blog is vers geschreven.

Dwaaloog

Functieverlies

Ondertussen ben ik ruim twee jaar verder. Een periode die begon met angst en verlies, daarna een lange tijd die zich kenmerkte door een heel medisch circus waar ik doorheen dwaalde en dat na heel vervelende complicaties nu in rustiger vaarwater is gekomen.

Het is maar goed dat je aan het begin niet weet wat er allemaal nog volgt, je zou er acuut depressief van worden.

Naast de hele medische toestand waarmee ik werd geconfronteerd, was er het mentale stuk van het accepteren van het verlies van het zicht in een oog, wat de medische wereld gortdroog ‘functieverlies’ noemt, terwijl het natuurlijk veel meer is dan dat.

Uiterlijk

Je verliest niet alleen je oog, je verliest ook je uiterlijk. Niet alles natuurlijk, maar juist ógen, die zijn zo belangrijk in het contact met anderen. Mijn blinde oog is veranderd. De pupil werkt nog wel, maar reageert sloom, de iris ziet er doffer uit. De ziel is uit het dode oog.

Het beste werkt het om daar gewoon niet over na te denken. Gelukkig lukt dat heel best.

Totdat andere mensen zich ermee bemoeien.

Lees verder

Onvoltooid verleden tijd: 7 blogs die ik (nog) niet schreef
avatar

onvoltooid verleden tijd

Onvoltooid verleden tijd

Misschien denken mijn vaste lezers dat ik ga zitten en al mijn blogs zo even uit mijn mouw schud? Dat is soms inderdaad het geval, maar ook heel vaak niet. Dan raakt het verhaal dat ik wil vertellen maar niet af omdat ik ergens halverwege strand.

Het blogarchief op mijn laptop getuigt daarvan. Er zijn nogal wat blogs met een onvoltooid verleden tijd.

In dit blog noem ik zeven blogs die niet nooit gepubliceerd zijn. Meestal omdat ik het schrijven niet afkreeg, soms omdat het thema te veelomvattend is.

1. Folly Talk

Wij hebben een huisvriend die architect is. Zijn naam: Clemens Koemans.

Hij eet eens per week bij ons en dat gebeurt al jaren. Zo zijn wij door de jaren heen de stille getuigen geworden van zijn strijd met het ambtelijke apparaat van de gemeente Utrecht, dat zomaar, zonder verdere toelichting, brutaalweg zijn kunstwerk genaamd Folly Talk ontmantelde en weghaalde.

Op de plek van Folly Talk zou de nieuwe Prins-Clausbrug moeten verschijnen.

Dat is ook gebeurd, het is de brug die ik gemiddeld vier keer per week overfiets op weg naar mijn werk op Papendorp.

Maar de gemeente had geen rekening gehouden met de vasthoudendheid van onze huisvriend. Hij heeft net zo lang het wijkbureau Kanaleneiland als de gemeentelijke afdeling voor de ruimtelijke ordening gestalkt, tot zij niets anders konden doen dan Folly Talk opnieuw laten maken en een nieuwe plaats geven.

Lees verder