Blindiaan (12) – Ontdaan
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging oog-in-oog

Mijn eenogige bestaan

Ik ben zo langzamerhand gewend geraakt aan het eenogige bestaan. Het valt me niet meer op dat ik licht scheef de wereld in kijk en de vermoeidheid van het begin is weggeëbd. Ik rijd weer auto, hoewel dat in het donker nog steeds een vermoeiende exercitie is, en op de fiets rijd ik zoals ik gewend was, met een lekker tempo en mijn bel in de aanslag om te kunnen inhalen. Ik rijd wel uitsluitend rechts omdat ik anders niet zie wie er naast me fietst.

Geen vuiltje in de lucht.

Tot afgelopen weekend.

Groningen

Ik was met de-man-over-wie-ik-niet-schrijf een weekendje in Groningen en we fietsten langs het Eemskanaal. De smalle weg strekte zich kilometer na kilometer kaarsrecht voor ons uit. Het was rustig op de weg, er was amper verkeer. Op zeker moment haalden wij een ouder echtpaar in, de vrouw fietste rechts en de man links. Zoals wij.

Bij het weer naar de rechterkant van de weg sturen, waarbij ik oprecht meende het echtpaar voorbij te zijn, maakte ik een inschattingsfout: ik sneed de man de pas af.

Scheldkanonnade

Wat daarna gebeurde, verbijsterde me.

Lees verder

De zegeningen van Aixerona Asovren (omgekeerde Anorexia Nervosa)
avatar

anorexia nervosa79,2 kilogram

De weegschaal is onverbiddelijk: ik ben al een jaar ruim boven mijn eigen maat. Halfslachtig probeerde ik vele maanden in 2016 de overtollige kilo’s kwijt te raken, maar met halfslachtige maatregelen krijg je er hooguit een paar kilo af en niet 15 procent van je eigen gewicht.

Deze week bereikte de weegschaal het voorlopig hoogtepunt: ik woog 79,2 kilo. Vanochtend stond hij enigszins geruststellend op 78,4, dus die extra 800 gram waren de kerstcalorieën, maar toch.

Niet te zien

Je ziet het niet overigens. Dat ik bijna 80 kilo weeg, ziet geen hond. Bij mij verdeelt al het vet zich buitengewoon gelijkmatig over buik, borsten, benen en alle andere lichaamsdelen die niet zo olijk beginnen met een ‘b’.

Ik zie het zelf wel. Ik heb een dikke kop en als ik naar beneden kijk, zie ik grotere hoeveelheden buik en borst dan ik gewend ben bij mezelf.

Aixerona Asovren (omgekeerde Anorexia Nervosa)

Mentaal ben ik nog steeds dun. Ik lijd aan omgekeerde anorexia nervosa. Dat noemen we aixerona asovren (spreek uit als: aixerona asovren). Ik denk aan mezelf als een slank persoon en als ik mezelf toevallig in een winkelruit zie, heb ik niet eens in de gaten dat ik het zelf ben. Zelfs in de spiegel zie ik geen dikke trien, maar een dun iemand met een ietwat uitgedijd lijf.

Foto’s zijn, net als de weegschaal, onverbiddelijk. Dan zie ik wel degelijk iemand die ik niet ben. En dan heb je ook nog mijn mik-oog, dat ziet er op foto’s meestal niet uit. In 2016 werd mijn verhouding tot foto’s als de verhouding tussen Geert Wilders en Marokkanen. Het werd alsmaar minder, minder, minder. Terwijl er steeds meer, meer, meer van mezelf kwam.

Hoe het zover kwam

Lees verder

Blindiaan (11) – Factor V Leiden
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging oog-in-oog

factor v leiden

Bloedstolling

Ik heb een erfelijke bloedstollingsafwijking.

Hij heet Factor V Leiden en je spreekt het uit als ‘factor vijf Leiden’.

De internist belde op. Hij kwam meteen ter zake en hield na enige uitleg over verschillende bloedstollingsfactoren en afwijkingen daarop, een tamelijk moeilijk verhaal over eiwitophoping in het bloed en hoe dat leidt tot een aanmerkelijk grotere kans op trombose.

Ben ik genadig af met een ooginfarct? Ik had net zo goed een hersenbloeding kunnen krijgen of een hartaanval.

Bloedverdunner

Ik ben vanaf nu een gewaarschuwd mens. De internist gaf aan dat het verstandig is een bloedverdunner te gaan slikken.

‘Natuurlijk. Als u het zegt.’

‘En u moet uw familie inlichten.’

Familie met of zonder Factor V Leiden

Hoe doe je dat? Je familie inlichten dat zij misschien ook…?

Lees verder

Hashtag #lovemylife
avatar

hashtag #lovemylife-3 hashtag #lovemylife-4

Trendwatching

Het is ‘in’ om aan trendwatchen te doen. Ik ga mijzelf daarin bekwamen en jij kunt helpen. Als je iets ziet waarvan je denkt: ‘dat zou weleens een trend kunnen zijn of worden…’, dan stuur je me gewoon een berichtje via social media of plaatst een reactie onder een blog. Je kunt ook mijn contactformulier gebruiken (net echt).

Ik beloof serieus werk te maken van een trendonderzoek, uiteindelijk mondt dat uit in een trendblog.

Mijn eerste #trendblog gaat over hashtag #lovemylife.

Instagram

hashtag #lovemylife-2De hashtag #lovemylife wordt nogal eens gebruikt dezer dagen. Vooral op Instagram, een soort Facebook, maar dan alleen voor foto’s.

Instagram is trouwens eigendom van Facebook. Net zoals WhatsApp en Messenger. Facebook is de V&D van alle Social Media. Maar daarover gaat dit verhaal niet. Dit verhaal gaat over hashtag #lovemylife.

Je vraagt je af: ‘Wie zijn dat? Die mensen die toch enigszins hysterisch hun life loven?’

Nou, dat is best simpel. Dat zijn volgens Instagram voornamelijk jonge vrouwen. Jonge vrouwen die geen genoeg van zichzelf kunnen krijgen. Sommigen zijn nog lang geen vrouw, maar dan plaatst ‘mom’ de foto’s. En dat doet ze dan subtiel met #lovemylife.

#lovemylife staat gelijk aan #lovemyselfie.

Of, ‘I love me, myself and I’, and my life of course. My life is van me, myself and I. Which I love. Hashtag #lovemylife.

Dat je het even weet.

Bartina

Lees verder

Blindiaan (10) – wachten
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

wachten animated gif

Wachten

Het is zover: er staat weer ooginjectie op het programma vandaag.

Nadat ik me heb aangemeld bij de receptie van de Dagbehandeling, beland ik opnieuw tussen de hoogbejaarden die wachten. De jongste boven mij is 76 jaar. Niet dat ik piep ben, maar 20 jaar verschil is ook op mijn leeftijd nog een heel verschil.

Ergens onderweg heb ik de sprong gemaakt van fit en flitsend naar ziek, zwak en misselijk.

Kledij

De eersten van ons hebben al de slagersberoepskledij aan en zien er eenvormig uit in hun gele schort, blauwe douchemuts en blauwe plastic schoenbeschermers.

Het resultaat leidt tot de ontmenselijking van de patiënt. Wij hebben geen eigen gezicht meer, noch een eigen identiteit. Wij zijn gereduceerd tot een eenvormige kolonne en zijn nog slechts ons ene oog waarboven een blauwe viltstiftstip wordt geplaatst.

‘Is het uw rechteroog?’

‘Ja, het is mijn rechteroog.’

‘Dus het is niet uw linkeroog.’

‘Nee, het is mijn rechteroog.’

Wat voor u rechts is, is voor mij links.’

‘Oh.’

‘Dus u krijgt de stip boven uw linkeroog.’

Zucht.

Ziekenhuisgrapjeszucht.

Wachten

Het prikuur is nog niet begonnen of het loopt al uit.

Lees verder

Blindiaan (9) – Hardlopen
avatar

Vervolg column Blindiaan voor Vereniging Oog-in-oog

runningrita jas

Hardlopen

Deze week liep ik mijn eerste rondje als hardlopende blindiaan. Een mijlpaal. Het ging lichtvoetig, langzaam en lekker.

Lichtvoetig omdat ik nu eenmaal zo loop (ja, echt), langzaam omdat mijn conditie naar de mallemoeren is en lekker omdat het simpelweg fijn was om weer te hardlopen, om weer te dúrven lopen.

Angst

Ik had werkelijk niet gedacht dat ik dit na zes weken alweer zou durven doen. Angst is een raar ding. Het is er ineens. Angst dat het nog een keer gebeurt. Dat mijn lijf me opnieuw in de steek laat. Dat het van kwaad tot erger gaat. Dat het vanaf nu alleen nog maar verder bergafwaarts gaat. Dat het…

Angst werkt verlammend. Je gaat ervan piekeren en dat piekeren maakt het alleen maar erger.

Je zou verwachten dat al het ge-dokter van de laatste tijd erbij helpt, maar het tegendeel is eerder het geval. Ik werd er niet geruster op.

‘Uw andere oog heeft nu een verhoogd risico.’

Lees verder

Dagboek van een spannende IVF-behandeling
avatar

Een verhaal

IVF-behandelingVoorbereiding

Dinsdag 18 januari

’s Avonds om half acht begint in het UMC in een collegezaal een verplichte voorlichting voor iedereen die binnenkort een IVF-behandeling gaat starten. Als ik aan het donker van de zaal gewend ben, zie ik dat de hele zaal vol zit. Ongelofelijk. Soms voel ik me zielig, sneu en overgeslagen als ik, ondanks al onze pogingen, iedere maand opnieuw ongesteld word. Maar hier zitten, geloof het of niet, bijna driehonderd mensen. Die tobben klaarblijkelijk allemaal met hetzelfde als wij. Ik voel me ineens minder alleen met mijn probleem.

Na een kwartiertje komt de-man-over-wie-ik-niet-schrijf binnen en schuift naast me op de trap. Hij geeft me een zoen en fluistert in mijn oor: ‘Ongelofelijk wat een bende mensen, ik dacht dat we maximaal met twintig man zouden zijn.’

Ik vermoed dat iedereen in de zaal troost put uit de hoeveelheid lotgenoten die hier aanwezig zijn.

De medische voorlichting is het belangrijkste vanavond. Na de pauze is er gelegenheid tot het stellen van vragen. De meeste vragen gaan over slagingskansen.

Wij hebben, door zwak zaad, 70 procent kans op het ontstaan van embryo’s. Daarna is er 30 procent kans op een zwangerschap. Als er een zwangerschap is ontstaan, is de kans op een miskraam gedurende de eerste twaalf zwangerschapsweken ongeveer 30 procent. Er is een vijfde kans op een baby. Per behandeling is de kans ongeveer vier procent op een tweeling. Soms maken wij grapjes en zeggen tegen elkaar dat we ‘voor de tweeling gaan’.

Donderdag 27 januari

Vandaag is onze trouwdag. We waren helemaal nooit van plan om te trouwen maar omdat we ons hebben ingeschreven voor adoptie van een buitenlands kind, moeten we wel. De Nederlandse adoptiewet schrijft dit voor.

Om half negen staan we met een klein clubje familie en vrienden in het mooie en oeroude stadhuis van Utrecht. Na afloop drinken we champagne, eten een gebakje en houdt mijn zus als ‘ceremooinietmeester’ een lieve toespraak. Het is onverwacht een leuk feestje zomaar op deze vroege en winterse donderdagochtend.

’s Middags hebben we een afspraak met de arts die ons tot nu toe heeft begeleid. We krijgen uitleg over het medicijnschema en ontvangen de recepten voor alle hormonen en injectienaalden. We krijgen een brief mee voor de verzekeraar waarin de woorden ‘mannelijke subfertiliteit’ en ‘drie jaar ongewilde kinderloosheid’ vallen. Ook worden eerdere mislukte inseminatiepogingen beschreven, met en zonder extra hormonen. Het mocht allemaal niet baten. Iedereen om mij heen raakt zwanger, maar bij mij gebeurt helemaal niks.

’s Avonds vertrekken we naar Bronkhorst, een piepklein stadje in het oosten van Gelderland. Van mijn vader en moeder kregen we als huwelijksgeschenk een verrassingsdiner plus overnachting. We genieten van een heerlijk maal, lekkere wijn en van elkaars gezelschap. Ik voel me gelukkig.

Maandag 31 januari

Lees verder

Domtorenloop: trappenlopen voor gevorderden
avatar

domtorenloop-11986 – 2016

In 1986 vond de op een na laatste Domtorenloop plaats. Vorige week donderdag, dus precies 40 jaar later, vond een verse versie plaats. Ik was er als vrijwilliger bij en zat, als parcourswacht-op-hoogte ter hoogte van de ruimte van de klokkenluiders, op ruim 40 meter hoogte de 59 deelnemende atleten en 1 deelnemende wethouder aan te moedigen.

In 1986 is het parcoursrecord op 2:28 minuut gezet. Dit jaar zou dit stokoude record gaan sneuvelen, zo beloofde Alex Chan, atleet en jeugdtrainer bij mijn atletiekclub U-Track.

Nationale Sportweek

De Domtorenloop vormde het spektakelstuk van de Nationale Sportweek. Utrecht moest in haar rol als, in goed Nederlands, ‘host city’, met iets speciaals komen natuurlijk. Vanwege de Nationale Sportweek was er een hausse aan belangstelling van allerlei nieuwsgremia. Ze waren er allemaal: van het AD tot De Telegraaf, van Hart van Nederland tot RTV Utrecht. Er liepen cameramensen, fotografen en verslaggevers rond. Althans, zij bleven zolang het nog licht was.

domtorenloop-600x300-c-default

Lees verder